Ozan Durmaz

İşgal Günlüğü 2: Barikatın Ardı Hakikattır!

2012-02-09T01:57:00.001+02:00

Bazen geç olur, ama güzel olur...

Serinin ikinci bölümü çok can alıcı algılarla geliyor:

"İşgal Günlüğü 2: Barikatın Ardı Hakikattır!"

Tuhaf Temaslar'da !

"LINK"

İşgal Günlüğü 1: Tüm Yolların Roma’sı

2012-02-04T19:08:00.001+02:00

LİNK

Bu yazı dizisi 2008 yazında, yanımıza sadece çok az para ve bir kaç konserve kutusu alarak çıktığımız, bir interrail bileti kapsamında çantalarımızı sırtımıza alarak iki arkadaş yollara düştüğümüz bir seyahatin yazısı. Seyahatin belki de en can alıcı noktalarından biri olan ve arayıp arayıp bulamazken Roma’nın hiç olmadık bir yerinde karşımıza çıkan bir işgal evinin (squat) ziyaret edilmesi; bu yaşamın olabildiğince tarifi, gözlemlenmesi ve hissettirdikleri ise aktarmak istediklerimin temelini oluşturmakta. Ancak bu yine de bir yol yazısı; net ve çerçeveli olarak tek bir şeyi anlatmak üzere sınırlandırılmış bir yazı değil. Bu nedenle yazıları, olabildiğince o günlerde tuttuğum şahsi günlüğümden doğrudan ve değiştirilmeden nakledeceğim, belki nadiren parantez aralarında devreye gireceğim. Bu nedenle de başta anlama konusunda zorluklar olabileceğine inansam da bu şekilde bir aktarımın hisselliği ve imgeselliği arttıracağını düşünüyorum. Yine sadece bu nedenle, elimdeki fotoğrafları dahi 2 ya da 3 yazı sürecek bu dizinin en sonunda ya paylaşacağım ya da paylaşmayacağım, henüz karar vermedim; bu kadarcık yazar kaprisini hak ettiğimi düşünüyorum… İyi okumalar diliyorum.

Tuhaf Temaslar

2012-01-29T12:47:00.003+02:00

Ozan Durmaz artık Tuhaf Temaslar' da !
Bundan sonra bir çok yazı ve şiirimi Tuhaf Temaslar'da da bulabilirsiniz...

İşte ilki: NAR DUALARI

Ordu Göreve!

2011-12-25T14:25:00.002+02:00

Bu gece ordular kuruyor çocuklar; varlığın sonu aydınlık.
Elleri havada, avuçları açık, gözleri sımsıkı yumulu;
Gecenin sonu aydınlıktır, bu sıka sıka terlemiş avuçlarımız fener.
Her bir adımında altına denizler serilen ordumuz büyüyor.
Çocukluğunu atlatamamış yalnızlar ordusu yürüyor; ılık gece, soluksuz adım;
Silahsız öfkelerimizin bedenidir suskun sırt çevirişlerimiz, yarı yol beklentilerimiz,
Adam akıllı bir şeylere başlayamamalarımız, başlasak bitirememelerimiz,
Mutlulukları reddeden çocukların örgütü toprağın altını kazıyor;
O toprak ki etlerinizdir, geleceğiniz için ettiğiniz yeminlerinizdir.
Biz siz yeminlerinizi çalıyoruz, bizden çaldığınız ruhlarımıza karşılık.
Bu gece el ele çok güzel bir oyun kuruyor çocuklar,
Yine oynamaya başlamayamadan ayrılacaklar, dağılacaklar, ruhsuzlaşacaklar.
Ruhunu teslim etmiş çocukların ordusu birbirine sarılıyor, sarıldıkça şişiyor,
İrin dolu şafaklar yakın, geçmiyor üşümelerimiz, hastalık saçan flamalarımız fora!
Varlığımızın sonu aydınlığınızdır, sizin aydınlığınız bizim o en sevdiğimiz karanlık!
Her gece evine girip kapısını kapatan, fenerini söndürenlere kapattığımız avuçlarımız doygundur, aç çocuklarımızın kırılıp dağılmış yüzleri sefilliğe tok.
Suskun çocukların ordusu sevişerek ilerliyor, seviştikçe bir parçaları kopup toprağa düşüyor.
Topraktan çıkan çocukların devriminin öyküsü bu, en kutsal kitapta dahi ancak çarpıtılarak anlatılan; yok biz yaratılmadık, yok biz doğurulmadık, yok biz evrilmedik;
Tek nefesimiz devrimdir, o da çıkmıyor ağzımızdan.
Biz yenildik, siz sevinin diye yenildik.
Yürütün şimdi çocuklarınızı toprağımıza bastıra bastıra,
Kış böcekleriyle dört döneriz biz sizin geleceğinizi göğsümüze bastıra bastıra,
Meydan kaldırımları arası ot bitmeyecek artık, hapsedilerek büyüyen ruhlarımız taşkındır, gerçeklik zulmünden hür.
Bu gece toprağın altında biraraya geliyor ölü doğmuş çocuklar, yeni bir oyun kuruyorlar, gülen bir orduyu düşlerinde kuruyorlar.
Elleri havada, avuçları kapalı, yumrukları sımsıkı yumulu;
Bu sıka sıka terlemiş avuçlarımız kör karanlıktır; artık geceleriniz aydınlık.

Ölümler

2011-12-12T01:27:00.002+02:00

İnsan öldürüyorum, insan !
Bir köşesini daha dönüyorum şu karanlık şehrin,
bir ışığın altından daha geçiyorum...
Kaldırımlar dolusu insan leşleri.

Bir bir öldürüyorum kendimi,
Her bir benliğimi hiç ederek,
Uzuyor şehrin gecesi sabah yakın.
Bu acı su faslının ağzımda dinlendiği yeter.

Bana ölümler borçlusun hayat!
Çiğneyip yutabileceğim, sindirebileceğim leşler borçlusun.
Kaldırımlar dolusu et, ışıklarının altında binlerce birbirini arayan insan,
Bana bir şehir borçlusun; içine sığdıramadığımız geceler kadar olsun.
Sığamadığımız ölümlerimizi paylaştığımız şehirler...

İnsan öldürüyorum, insan.
Bir uykunun köşesini daha dönüyorum,
yaklaşıyor sabah, susuzluğumuz artıyor.
Evlere bakıyorum, camlarından içeri, ışıklarından...
Orada bir adam var, yanında bir kadın var.
Dans ediyorlar, ayaktalar, bir müzik mırıldanıyorum, kuruyor boğazım kurudukça,
Kuru bir gece bu besbelli.

Açız, merdivenlerimiz kısa, tırmanamıyoruz camlardan içeri.
Elimi tabanca yapıyorum bir adamı vurup, bir kadının üstüne düşürüyorum.
Kısalıyor geceleri, sabahları hızlı, hiç sevişmeden yetişebilen yoklukları kadar zenginler şimdi.

Bir köşeyi dönüyorum, yokluğum da dönüyor.
Camlardan insan yağıyor yoksulluğuma, pamuk gibi eziyor ölüm.
Öldürdükçe besleniyorum, beslendikçe susuyorum, sustukça artıyor köşeler.

Sokaklar dolusu insan sabahlara taşıyor.
Bir camın kenarındayım, üzerinde teni solmuş bir kadın, dudakları mor.
Bir köşesinde oturuyorum şu aydınlık şehrin, insanlara bakıyorum.

Boğazımdan bir düğüm akıp çözülüyor, kendimi aydınlığa bırakıyorum,
Gökten para yağar gibi seyrediyor insanlar...

Bütün borçlarımı kapıyorum.

Kar ve Kaplan

2011-12-05T00:02:00.004+02:00

Yorgunluk üzerine...

Dağların eteğine doğru, sarp bir kayalığa yuvalanmış mağaranın girişinde oturuyorduk.
Üzerimize üç beş ağacın gölgesi düşüyor, sis etrafımızdan dolanıp mağaranın içine doluyordu. Soğuktu.
Bir kaplan postunun üzerinde oturuyorduk, kar yağıyordu.
Benim ayakalrımda eskimiş postallar vardı, seninkine ise çaputları sıkı sıkıya bağlamıştık.
Amerika'nın bilmediğimiz bir yerinde, ormanlık bir araziydi, yıla ve zamana inanmaktan vazgeçmiştik. En son uzaklarda gördüğümüz gemi, gençliğimizi bize bırakıp gitmişti.

Kışın başıydı, hava daha da soğuyacaktı. Çamların üzerinde ince bir kar birikmekte, uzaktaki deniz, sislerin arasından belli belirsiz gözükmekteydi. Sonbaharda çığlık çığlığa kuşların öttüğü zamanlar geride kalmıştı. Artık onları silah sesleriyle korkutup susturmak zorunda kalmıyor, çocukların bahçede oynamasına izin veremiyorduk.

Ayakalrın üşüyordu ve bağdaş kurmuş bacakalrımın arasında duruyorlardı. Postun köşesini üstlerine örttüm, bana baktın, yeşil gözlerinin dönüşünde çamlardan gürültüyle karlar düşüyordu.

Bu kaplanı beraber öldürmüştük. Kaplan benim üstümdeydi ve sen mızrağı sırtına saplamıştın. Yine böyle, ılık bir kış günüydü. "Ayaklarım üşüyor" demiştin "Hadi biraz yürüyelim."

Aslında su kenarına doğru küçük bir gezintiydi, yani herşey tüm ömrümüz.

Neyse bir şekilde kaplan karşımıza çıktı ve yapılması gerekeni yaptık, önemli olan kısım buası değildi.
Kan içindeydik, üzerimde kaplanın leşi duruyor, ölmüş dişleri hala boynumda duruyordu.
Yaklaştın, kaplanı umursamadın.Ağzının içine elini koydun ve ağzını açtın. Ölmemiş olabilirdi, umursamadın. Başını çektin ve dişlerin olduğu yeri öptün, dudaklarında kan ve kar vardı.

Sabahın erken saatleriydi. Şimdi ayakların üşüyordu ve dudaklarını ısırıyordun soğuktan, altımızda bir kaplan postu vardı.

Seni kucakladım, mağaranın içine, ateşin yanına götürdüm, bacaklarını yanına uzattım.
Kalkıyordum, yakamdan tuttun, kalkamadım, oturdum kaldım.

Dışarıda, mağaranın girişinde ölü bir kaplanın tenine kar yağıyordu.
Çamların üstünde ince bir kar ve kan tabakası vardı.
Çocuklarımızı yiyeli üç hafta olmuştu ve ölüyorduk.

Üşümüyorduk.

Ölü bir kaplanın hala parlak dişleri, sisler arasında zorla yol alan ve kendine dinlenecek bir koyak arayan, ahşap bir geminin yorgun dürbüncüsünün gözünü alıyordu...

Yalnızlık Üzerine

2011-11-27T13:41:00.002+02:00

Yalnızlık bilincinden sıyrılmışlığımız söz konusu olan, zira yalnızım derken yalnız olunamaz. Yalnızlık, tümüyle herşeyden sıyrılmışken zirveye ulaştığında, değil geçmişi hatırlamaktan kaçmak, kendi öz bilincimizden bile soyutlanabilmeliyiz.

Yalnızlık, bir hobi oalrak dğeil; bir aptallaşma bir donma hali olarak tezahür etmeli, o derece örgütlü o derece çalışkanca tasarlanmış... Paylaşılamayan, iletişilemeyen, içine kapalı ve sımsıkı.

Bir soğuk kış gecesinde camdan geçenleri izleyerek kahve içme hayali kuran kişi yalnız değildir!

Yalnızlık yatağından çıkamamak, depresyona girmek değildir!

Yalnızlık, bilinçdışı sürdürülen eylemlerin karanlığında gizlidir.

Napıyorsun sorusuna hiç işte iş güç diyen, eve gelip yemek yiyip aptal aptal takılıp uyuyan ve herşeyini rutine bindiren rutinin dışınlarına çıkmayan, çıkmak istemeyen, hayal kurmayan, dışarıya ilişkin, kendinin dışındaki algısını kapatmış derecede tükenmiş kişi; yalnızdır.

Yalnızlık ağlayarak değil, tükenerek, mallaşarak, rutinleşerek...

Şimdi çıkmalıyım, yarın işe gideceğim, hazırlanmalıyım.

Bu Yazıyı Okuma

2011-11-27T13:34:00.001+02:00

Mon Mar 16, 2009, 4:41 PM

Mood: Remorse
Listening to: Sana
Reading: sahip
Watching: olmak,
Playing: kendime
Eating: dokunamamak
Drinking: gibi aslinda...

Tarihin çok farklı yerlerindeyiz seninle. Affımız yok, öldürüleceğiz.
Bir sahnede asılacaksın sen, ben ise gün yüzü görmeyen bir mahzende boğulmuş bulunacağım.

Bir sahnede bir ayağın havada, bir elin narin savruluyor gülüşünle, eski bir fotoğrafın var elimde.
Bugün tek ayak cezası verdim kendime, bir elim havada. Gülüşüm çoktan ziyan oldu, savruluyor boşlukta. Elimde hoş bir fotoğrafın var, arkanda çocuklar...

Dedem hep çocuklar olsun istiyor öldüğünde yanında, bir de gençler, onun için kavga ettiğim insanları söylemeye utanıyorum ona. Sen gibi mesela.
Ve ölümünü, cenazesini düşünmek hüzünlü bir saltanat sanırım aramızda.

Bir başka fotoğrafın tabut başında, yüzünün zayıflığından içim titriyor.
Şimdiki zaman cümleleri kurabilecek kadar orda olabilmeyi istedim, yanında. ki sen bana güvenmezsin, orda olmamı da istemezdin, eminim.

Ben senin hastalığınım, sen benim krizlerim. Unutma...
Eğreti bir aşk bu, biliyoruz ikimiz de suçluyuz.

Hırpanileşiyorum, etin süzülüyor gönlümde, biliyorsun.
Tarihin çok farklı yerlerindeyiz seninle. Birimiz hastalıklı, çatışan, yayılan ve malesef kuduran. Diğerimiz yorgun, savaşmış, düşmüş, ayaklı cenaze ve yaşasın ki nefret dolu.

Bizi öldürecekler biliyorsun.
Etlerimizi kemiklerimizden sökecekler.

Elimde bir fotoğraf daha var, göğsünde bir mavi mandal.
Bir başkasında elinde çiçekler, mutlu görünüyorsun kesit/an olarak.
Ve başkasında iki bileğini çenenin altında birleştirmişsin, yüzünü bana vermişsin, okşayamıyorum oysa.

Totonda izlerim var, 6 vuruşluk.
Etin süzülüyor diyorum içime, anlamıyor musun!

Bileğinden çekip tutuyorum seni. Sımsıkı, çelik gibi, kelepçe gibi, inceliyorsun elimde ve bileniyorum düşlerime, içinde hep sen!

Zihnimde bir fotoğrafın var. Bir kaç gülüşünü bile biriktirdim hatta.

Bir yatağın kenarında oturuyorum. Sırtım geride, üstüm çı plak, kollarımla dengeliyorum ısını p büyüyen bedenimi.
Bir yatağın kenarında yere oturmuşsun. Bacaklarıma huzurla sarılmışsın, gözlerin kapalı...

Çok düşünü biriktirdim aklımda,
hiç birinde bu kadar huzurlu değilsin, yemin ederim sana.

Gerçi inanmazsın, benim de geçersiz artık yeminlerim biliyorum.
Bu yazıyı okumayacaksın, hatta kazara denk gelirsen de okuma. İçin acır ve sonra korkarsın ve gene kaçışırsın.

Gözlerin dolmuş, bugüne kadar hiç neden diye sormadın bana.
Seni seviyor fakat dokunamıyorum sana...

Sen bir sahnede asılmışsın, ben de bir mahzende boğulmuş...

Gün dolduruyorum ve silahlanıyorum sana,
anlar tarihimiz, tenimiz yurdumuzdur
Ben senin hastalığınım, sen benim krizlerim. Unutma...

hadi sarıl bacaklarıma...

Çekirdek

2011-10-30T21:59:00.002+02:00

Biz ölü doğduk.
Bir meyvenin çekirdeğine konduk.
Çıplak ayaklarımızın tabanları kavrula kavrula yürüdük,
Kendi etrafımızda bir tam turu tamamladığımızda çiçek açtı yaşadığımız ağaçlar.
İkinci turda meyvelendik, çocuklandık.
Üçüncü turda dalında çürüdü çocukluklarımız, düştüler.
Toprak altında büyüyen meyvelerin çekirdekleri üzerinden yeni çekirdekler çıkaracak döngülerden ibaretiz şimdi.

Biz kendi içimize doğduk.
Varlığımız bizden önce bir çekirdekte başlamış idi.
Ayaklarımızı beyaz tenli bir etin üzerine koyduk, dikildik.
Uykularımız vardı uyandık, evlerimiz vardı kapattık, yataklarımız vardı öylece gerimizde bıraktık.
Ayağı çıplak dolanıp karnı ağrıyan tüm çocuklar, köpek öldürenlerin tedavülden kalkmasıyla yok oldular.
Oysa Kordon boyu, buz gibi havada ve denizin insanı tarihe diken nemine karşı bağırarak ve gürkeyerek ve işeterek kendi üstüne ancak gülerek, kahkahalarla ve ama üşüterek, hasta ederek mutlu eden yüzünden akıp gitmeden herşey...
Bir insanın bir başka insanın yüzünden akıp gitmesi sürecine bir tam tur, aynı anda iki kişinin yüzünden akıp gitmesine iki yüzlülük, kendi kendinin yüzünden akıp gitmesine yüzsüzlük denir.

Hepsini aynı anda yapabilen bir tek benim.
Dünya almadı beni, kendi içime ölü doğdum.

Kurtlu Kitap, Cüz: 18 - 19

2011-10-29T12:26:00.007+03:00

18.

Aydınlanma, izbelerdedir. Öncü devrimcilik, çürümüş bir iktidar hazzıdır, sistemcil cinsel saldırıdır. Parti ya da önder ile devrim yapılamayacağı gibi, artık bir sınıfı aydınlatarak, bilinçle donatarak yeni bir devrimci özne yaratılacak çağ geçmiştir. Bu nostaljik bir oyundan öte olamaz. Çağın devrimi; İngiltere gettoları'ndan yükselen sestir, Wall Street'te yatıp kalkanlardır, Yunanistan limanlarından başını dışarı uzatan her turisti soymaya çalışan göçmenlerdir, hatta gerekçesinden bağımsız olarak Norveç katliamıdır. Kinle, şiddetle, nefretle büyütülen nesillerin öfkesi programatik değil, çıldırarak ve dalga dalga gelecektir. Ahlaksız, söz dinlemeyen, ayırt etmeden kin kusan, çılgın, haklılığına bakmadan yıkan bir tsunami gibi gücü yetene kadar önüne gelen ne varsa silip süpüren bir kitle; işte devrimci özne artık budur. Ve bu devrimci öznenin devrime karşı içsel - istemsiz - aprogramatik bağlılığı, devrimci öncü - aydınlıkçı sosyalist - eleştirel anarşist kim varsa silip süpürecektir. Yıllardır açlıkla, tacizle, aşağılanmayla, kanla, ayrımcılıkla, ırkçılıkla, dinle, ahlakla, baskıyla, polisle, askerle, kanunla, bayrakla, antlar ve yeminler ve sözlerle tutulmuş nesillerin öfkesinin tezahürünün akılcı, rasyonel, sistemcil olacağını beklemek avanaklıktır. Hepimizi sikecekler ve haklılar.

19.

Aklımız, kendimizin en evcil hapsidir. Bilinçlerinizin, bilinçaltınıza uyguladığı sürekli tahakkümden kurtulduğunuz anlara bakın... Elbette yorgun, elbette bitap, elbette sancılı... Çünkü bilinçaltınıza her gün yedirilen budur. Sarhoşluğa, deliliğe, sorunluluğa karşı olan bastırılamaz ve anlaşılamaz arzumuz, bilinçaltımızın mazoşist konumundan kaynaklı bir fetiştir. Evcil hapislerimizden kurtulma çabalarımız, karşımıza çıkanlar yalnızca toplumsal marjinalleşme ve psikiyatrik ya da kanuni yollarla baskılanmaya çalışılan ahlaki kurumlarca tehdit edilen bir normalleştirilme alanına karşı bir mücadele değildir; yani bu hareketler sizi devrimci kılmaz. Sadece daraltılmış özgürlük algınızı genişletir. Sarhoş, deli, sorunlu, marjinal, toplumdan farklı olduğunuz için devrimci olmazsınız, hatta bu minörlük bir elitizm hissiyatıyla faşizanlaşmaya bile yol açabilir. Evcil hapislerinizden devrim için değil, kendiniz olabilmek için kurtulun.

Kanamalar (Revisited)

2011-10-18T00:06:00.002+03:00

I

Wed Feb 18, 2009, 1:03 AM

Listening to: Lacuna Coil - Enjoy The Silence

Şimdi mesela,

hayatta en mutlu olduğumuz anları düşünelim ve aslında aldatıldığmızı o anlarda.
Neden bilmiyorum, böyle düşünelim. Çünkü böyle düşünüyorum ben.

Mesela bir çok şey isteyelim bir anda ama hepsi de basit şeyler olsun. Bakkala gitmek gibi, bira içmek gibi, yürüyüş yapmak gibi. Yapamayalım sonra.

Birilerini özleyelim, birşeyleri... Birşeyler olsun isteyelim, bir şeyler geçsin, gitsin bitsin artık...

Burdan gidelim.
Şimdi...

Bu en güzel bileklerimizi keselim,
bu en güzel gözlerimizi oyalım,
bu en güzel ölümü tadalım...

Buradan gidelim artık. Bir kelimenin sihrine inanalım.
Hani şöyle yaparsan böyle olur diyenlere inanalım.
Bir kazaya kurban gidelim ya da bir kazayı biz yaratalım.

Burdan gidelim.
Tüm aldatanlara, salak yerine koymaya çalışanlara, iki yüzlülere inat; gidelim.

Onlar ki bana, histerik dahi diyebilirler. Desinler...
İşte bu yüzden bir kere daha gidelim buradan.

Artık gidelim...

İşte kırk kez söylüyorum:

öldüm öldüm öldüm öldüm öldüm öldüm öldüm öldüm öldüm öldüm
öldüm öldüm öldüm öldüm öldüm öldüm öldüm öldüm öldüm öldüm
öldüm öldüm öldüm öldüm öldüm öldüm öldüm öldüm öldüm öldüm
öldüm öldüm öldüm öldüm öldüm öldüm öldüm öldüm öldüm öldüm...

Ruhumu kaybettim,
hükümsüzdür!

II

Wed Feb 18, 2009, 1:16 AM

Listening to: Lacuna Coil - Enjoy The Silence

Dün bir yere gittik, orada birileri vardı.
Dün bir yerde birileri...

Birilerinin balkonda gözüken bir cadde ve içinden geçen bir çok araba vardı.
Yolun kenarında bir yeşil ağaç. Yeşil ışık yakılmış üstüne, parlayan bir ağaç. Bir de parlayan araba farları...

Dün bir yerden geldik, orda kimseyi bulumadık.
Dün bir yerden geldik, geldiğimiz yerde biri oturuyordu, tanıdık.

Öylece köşesinde oturuyordu. Onu görmedik, oynadık, seviştik, yedik, içtik, güldük, ağladık da. Onu görmedik, orada ölüverdi.

Dün bir yer vardı.
Şimdi hiç bir yer yok.

Sokaktayı dımdızlak kanırmak lazım üzerimizde yemyeşil araba farlarıyla,
Parlamak lazım köküne kadar nekrofili!

Sana bu gece bir ölüm diliyorum, en az kendiminki kadar.
Sana bu gece bir tekrar yapıyorum, tüm kelimeleri biliyor ve soğuruyorsun, sündürüyorsun.

Sana bu gece bir yeşil ışık yakıyorum ve yüz beygir gücünde hırlıyor göğüs kafesim.
Seviş, ye, iç, gül ve hatta ağla.

Kimse seni görmüyor, çok az kaldı, hatırla...

Yok Oluş, göstere göstere değil, gizlenerek ve gülerek insanlara karşı,
yağmur gibi yani, soğuk gibi, özlemek gibi...

Dün gittiğimiz yerler gibi, insanlar gibi, yüzlerinden akanlar gibi...

Ağlaylaım gökyüzüne karşı ve yeşil ışıklar saçan bir yıldız kaysın böğrümüzden içeri.

Bu gece sna bir yeşil aldım ve kayarak göz bebeklerini kamçıladım.
Her kelimenin niyetini bozuyorum günahlarıyla ve günahsızlıklarıyla sana karşı koşturan atlar gibi gönlümün içinden çıkmayan bir şeyler var susmayan gürültülü ve en ağır zatüreden daha karmaşık ve tüm denklerimden matematiğin daha logaritmik...

Bir şeyler var anlatamadığım tüm kelimeler kayıyor artık!

Yabancılaştığım bir ben var bir yitirdiğim kelime düzenim.
Bir iç uzayım var içinde iki çocuklu bir iç uzay daha ve bir madende grizu patlamasında ölüyoruz...

Bir madeni sana kapattım, üstüne ışığı kapattım, anlamlı kaydırdım, seni kendime başkalarını ölüme ayırdım.

Seni ölüme kendimi bana ayırdım, matematikten ayrıldım, anlamdan ayrıldım.

Seni hiç bir yere koyamadan ve tanımlayamadan bir yere koyup bıraktım.
Suratına bir yeşil ışık tuttum ve önünden arabalar geçirdim ve başına bir bayrak ve asker...

Bir devlet gibi cümeller kursam sana ya da belki bir marş çalsam bir cenaze bir sabah söylenmesi şart ant...

Sana bir elimle gülücük sardım ve kan gölü içinde ayaklarını yaladım.
Bütün duvar kağıtlarını yırttım.

Sen sündürdüm, kendimi öldürdüm.
İçimden bir yeşil ışık çıktı, bütün arabalar yamacıma yanaştı.

Dün bir yere gittik. Aklımı orda bıraktım.

III

Wed Feb 18, 2009, 1:26 AM

Listening to: Lacuna Coil - Enjoy The Silence

Yasal Siken Uyarı:

"Canhıraş..."
Yani kur'anın başı gibi: "Elif lam cim..."
Sadece peygamber olanlarınız okusun!
Yoksa ebabil kuşları dürtüşler sizi bir TV şovunda ağlar gibi...

Bugün Yunanistan'da bir medya kanalının arabasının camlarında kurşun delikleri vardı.
Dün İsa'nın çivi deliklerini biliyorum, eski roma'da bir nalbur dükkanım vardı.
Tanrı katında bir geceye çıktığım bir zaman vardı...
Kim olduğunu unuttuğum bir zaman...

Sarhoş!
Sıfatları yırtarak ve girerek bedenine Mikail'in,
kaldırarak kılıcını göksel orduların,
yıkandık insan adilikleri içinde ve düşe düşe moraran yapraklarımızla,
artık kutsaldır gözyaşlarımızdan akan kanlarımız.
Üzerimize bir kilise örtülür, iki üç papaz sana üç beş rahibe bana...

Pasolini Goethe'nin doğumsal kankasıdır!
Çünkü eşsizdir yığınlarca gözyaşının kardeşliği

orda üçümüz beşimiz ölürüz,
birilerimiz katledilir bir kaçımız mağrur bir yanımız helak.

Bu kışı zor çıkarırız, önümüz komünizm diyen bakanları yakarak ısınırız elbet...
olmadı; tüm kardeşlerimi öldürün...

Fatih Buhran Mehmet

"Helak Çocuklar Ordusu"

2011-09-30T23:16:00.001+03:00

"Helak Çocuklar Ordusu" adlı şiirim Arkadaş Edebiyat ve Düşün Dergisi, Sayı:11'de basılacaktır.

Bayinize abanınız!

أنا الحق

2011-09-18T16:28:00.003+03:00

Ölelim. Biz bunu hak ediyoruz.

En çok bunu.

Artık vakti geldi, belki de gerçekten gelmiştir.

Anlama ihtimal vermekten yoruldum.

Biz bunu artık hak ediyoruz.

Bir kere olsun kendi dediklerimize inanalım gitsin.

İnanılalım. Bunu...

Bitmemiş Evraklar Üzerine

2011-09-18T12:00:00.004+03:00

Ben ilk babamı sattım.
12 yaşında bir mahkeme kapısı önünde,
Ellerim ceplerimdeydi ve hep Hulusi Kentmen ile kandırılmış; "bir devletin çocukları" hikayesi...

Devletten ilk azarımı işittim ve iki küçük elimi yumruğu sıkılı göğe yükselttim!
Yaz dedim hakim bey amca; suçludur!
Ellerimi bir daha indiremedim, pul parası masanın üstünde kaldı, ceplerim ise boş...

Ben ilk ellerimi, ortaokulda bir 1 Mayıs günü indirdim.
Birileri düşüyordu, düşenleri topladım.
Sonra birilerine mahkeme kağıtları geldi, birilerine hastane masrafları, bir diğerine gözaltı kayıtları, delinmiş nüfuslar, coplanmış etler,

ölüme yollanmış yüzler...
yüzler
yüzler
yüzler

aklımda. hep. gitmiyor, gitmeyecek, gitmez.
gitmiyor.

elimde bir mahkeme celbi - daha, şimdi anksiyetik, şimdi asabi,
şimdi psikolog önerilen; mağdur ben.

devlet bana mağdursun dedi. davaya gel.
ellerini ceplerinden çıkar da gel!

gelmezsen, zorla getirtiriz ayrıca gelmemeden dolayı seni mağdur ederiz!

ellerim ceplerimde, korkularımı sımsıkı tutuyorum.
bitiremediğim tüm hikayelerimi tek tek yutuyorum.

gözlerimi kapayıp açıyorum, her kırpışta birinizi satıyorum!
sat sat sat sat anıları sat.

ne kendimi, ne sizi...
bitiremiyorum.

İnanç Üzerine

2011-09-07T00:48:00.002+03:00

Çok sarhoşum, öyle böyle değil.
Harfler şaşırabilir, varlıklarından utanabilir.
Satırların üstünden tekrar tekrar geçiyorum, o derece...

Biz...
Başka şansı olmayanlarız, varlıklarından utananlar...
Toplayacak yükümüz yok, aşıracak bir yudum suyumuz, bir parça ekmeğimiz...

Biz...
Tarihin orta karanlığına sinmiş ruhlarız, kimsesizliği sual edilmeyen ruhlar.

En güzel gözlerin dahi göremediği ruhlarız, ah o derece karanlıktayız, o derece isli, o derece loş ışık altında bir nöbetteyiz. Kimse bilmez, kimse önümüzden dahi geçmez...

Biz, kimsenin inanmadığıyız, sözüne güvenilmeyenler, politize yenikler.

Öksürük bağımlıları, sürekli yaralılar, savaştan kaçarak kurtulamyanlar...

Biz, sizin şerefsiz belledikleriniz, arkanıda bırakmaya cesaret edebildikleriniz.
Biz yok olmayı göze almış olanlarız, azalabilenler...

Tek tek düşerek ve gülerek tarihin o solgun yüzünde sarkan suretlerimize karşın,
İnatla gülebilen, güldükçe azalabilen, azaldıkça acıyabilen,
Yoksun ve anıların sladırısı altında sürekli bir bombalamayı yaşayan,
Biz tarihin kendine dahi küstüğü yüzleriyiz,
Çürük yüzler, çirkin yüzler, ağıt yüzler...

Biz - ki hep çoğul anılırız tekil bedenlerimizde -
Çoğul hikayelerin yalnız kalmış son adamları, son kadınları...

Tarihten tane tane kopabilenleriz biz,
Kazanmak ölüme bir adım daha yaklaşmaktır ancak bizim için.

Mesela bir asfalt üstünde yanında kamyon lastikleri yüzünü çiğneren sarhoş,
Mesela ait olmadığın bir kavganın ortasına atlarcasına,
Ya da ramazanda bir caminin ortasına bırakışmış bir bomba gibi
Kendini kusarak patlatırcasına, ki patlatmak anıları kanla dolu geçmişlerimize özenmekten başka bir şey değildir aslında.

Biz;

kimsenin bilmedikleriyiz, tarih dışı kimlik - siz - ler...

Biz, doğduğundan beri,
şüphesiz ve üstüne basa basa,
mezarını dahi tasarlamış biz,
mezarındaki çiçekten, insanların üzerine yansıyacak vitrayları bile
12 yaşında tasarlamış olan biz...

Tek rakibimiz, ki tek sevgilimizdir;
Nilgün Marmara olabilir ancak,
o da öldü, bilirsiniz.

Ölüm karşısında, bilinçsiz, yok sayan, varlığa bir din gibi körü körüne bağlanan
Bir hayat kadar sarhoşum, varlığından utanan.

Biz...
Tekil bedenlerimizde çoğul acıları taşıyanlar,
zafer flamalarını herşeye rağmen elinden bırakmayanlar...

Yarının göğüne simsiyah bir flama açacağız,
O zaman sadece marş söyleyen yoldaşlarımızı görmek isteriz,
Son gözlerimizle yer yüzünü yalayan ve kabartan ve ağlatan...

Biz...

Kazanacağız.

Yakında.

İnancımız tam.

Because their gardens will gleam everlasting...

2011-09-02T21:41:00.001+03:00

"Still drunken of spring's shining meadows and the myriads of flowers,
We shut our eyes to the beauty and fell asleep
...and oblivion erased our memories of fall and blinded our eyes.
Overwhelming were the days, as autumn embraced
The land of zephyr kissed the sky with passion...
But more seldom we remembered the perfume
Of a long withered spring and summer's caress
Faded like a candle in the wind, leaving a legacy of gold...
...and still we slumbered - dreamless and forlorn...
But for the sleepless who perceive, a blossom's tear
Will be a monument of those long faded summers
And bears the seed of a new spring
...and those will feel no mourning as fall
Grands them a farewell kiss in the orchid-fileds
Because their gardens will gleam everlasting..."

Ortalama Bir Devrim Yazısı

2011-08-25T22:38:00.002+03:00

Bu ortalama bir yazıdır.

Artık çok büyük hedeflerini gitgide içselleştirerek, kaybede kaybede, savaşarak ancak çekilerek sonuna dayanmış bir savaşın silah bırakma anıdır.

Devrim yok. Asla gelmeyecek.
Ancak bu bizi yine de, devrimci olmaktan alıkoyamaz.

Çünkü artık tek, beklenen, öngörülebilen, hesaplarak planlı ve programlı bir şekilde üretilebilen, örgütsel ya da bireysel her hangi bir devrim hareketini bir sıfat altında, bir isimle anmak neredeyse mümkün değil.

Mevcut devrimlerden hiç birini seçme hakkınız yok. Ve mevcut devrimlerin hepsi birbiriyle bir. Arap baharının, İngiltere yağmacılarından, Kürt hareketinin de geçmişte bir hareketten mesela İspanyol devriminden bir farkı yok. İsyan oyunları... Gerçekliklerinin ya da hesaplanmaya çalılan devrimci hedefleri yerine getirmelerindeki eksiklik ya da başarılarından dolayı değil, artık her şey içsel ya da dışsal, küçük ya da büyük, birer oyun olduğu için.

Ancak bu oyun hali tüm oyunların aynı olduğunu gösterdiğinden değil. Aksine, asla birbirleri arasında bir bağıntı kurulamayacağından, hepsinin birbirinden bağımsız değişkenler olarak, bunları direnişçi bir tek cephe gibi göstermenin, toplumun kapitalist aynasında bir bütünleyicilik, yeni bir norm arz etmesi halinden farklı bir durumu yok.

Hayır. Müthiş bir devrim olmayacak.
İsyanlarımızın anlamlı bir sonucu olmayacak.
Yazılamaların, sloganların, partilerin, devrimlerin - bizim anlamaya alıştığımız anlamdaki devrimlerin çağı bitti.
Örgütlü halk...

- hala yenilmez!

Ancak örgütlülüğünden dolayı değil, halk olmasından dolayı.

Topluma, bütünüyle yaşadığının bir bombardmanın altındalık hali olduğunu gösterebilen her şey devrimcidir.

Norveç katliami dahi, devrimcidir.

Biliyorum, beğenmediniz, beğenemezsiniz.

Söylemiştim bu ortalama bir yazı, ortalama ahlaktan doğmuş, ortalama bir yaşantının beklentisiz bir devrimine ilişkin...

Öylece bir anda ya da belki yavaş yavaş gelebilecek bir ölüm gibi; bilinen, inanılan, hazır ya da hazırlıksız, anlamlı ya da anlamsız olmasının bir şey fark etmediği... Etik açısından anarşist ancak her türlü nihile akan...

Bu ortalama bir devrim, kaybederek kazanabileceğimiz bir devrim.
O adamlar gelip bizi de yağmalayacak, o Norveç'linin benzeri gelip bizi de öldürecek, belki beyinsizce bir başka eylem ya da ideoloji peşinde koşturan her hangi birinin her hangi bir şekilde bizi öldürmesine sahne olacak gözlerimiz...

İşte o zaman, ancak o zaman... Bir katkımız olabilir bir devrime.

Toplumun zihninde acı anılar bırakmalıyız. Unutmakta zorlanacağı, sabah akşam anılarına girecek, onu kusturacak, kabartacak, sapık yapacak, dışlanmasını sağlayacak, anlaşılamamanın yalnızlığına gark bir şekilde, acı içinde kıvranmasını ancak inatla yaşamaya dair çözümler geliştirdiği ve bunları kendi kafasındaki yöntemlerle, bağlantılarla haklı kıldığı ancak buna rağmen bir kurtuluşa hala inanabilen, konuştuğunu anlatamayan, anlamayacaklarını bilmesinin ayma anında içine düşen acıları gırtlağı patlaya patlaya yutan, aklı kan - gönlü alevler içinde tükenen, tükendikçe gülümseyebilen birey!

Yeni devrimci özne, kopyalarımdır.
Ve her devrimci kopya, bir diğeri kadar sıradan, bir diğeri kadar acı küpü bir bomba, bir diğeri kadar ölümlüdür.

Bu ortalama bir devrimdir.
Mutlu ya da haklı bir ölüm yok, kaçacak bir dağ, gerilla faaliyetiyle kazanılabilecek bir devrim yok.

Artık sadece kötü anılar bırakma silahımız var.
İnsanlar tarafından ötelenme, beğenilmeme, yaftalanma, silinme, karalanma, sevilmeme...

İşte bu benim, bu da benim devrimim;

Ortalama devrimciliğim...

Katarakt: Ceset Bir Toplumun Açık Kalmış Gözleri

2011-08-14T18:14:00.006+03:00

Deniz kenarında duruyorum. Dalgalanan suların birikintisine bakıp gidiyor gözlerim, burada, ayaklarımın ucunda ve kış altında... Gözlerim, buz beyazı bir hikayenin kayıp ateşiyle ılık ılık yanmakta, asla çözülemeden, git gide kararmaktadır.

Çürüyor içten içe balıklar, görüyorum... Sular yeşeriyor, balıkları yüzeye kusuyor. Ayaklarımın üstü şimdi vıcık vıcık balık cesetleriyle kaplıdır.

Metal renkli balık cesetleri... Sudan soğuk, ayaklarımdan soğuk... Pulları sertleşiyor çok geçmeden, gözlerime batıyor; ölümün en soğuk gözüdür katarakt.

Dağlar hatırlıyorum sıra sıra, çürümeye ve erimeye yüz tutmuş buzlar renginde sislerin ayaklarına kapandığı dağlar... Dağların eteklerinde asker ölüleri. Anıları bir anda sertleşiveren, pul gibi asker cesetleri, batıyor rüyalarıma, gece gözlerimdeki bu son denizin ılgıt serinliği...

Bir sabaha yaklaşıyoruz. Tek bir ışık yok, sızmıyor karanlığımıza aydınlık.
Bir plastik torbanın içinde çırpınıp duran balıklar gibi, havuzunda dolandıkça izlenen balıklar gibi, gemilere saldırdığında özgür - evden ayrıldığında ölüme meyilli balıklar gibi... Küçük kara balığın özleminde akvaryumdan atlayan bin bir süs balığı gibi! Orta sınıfın krizinde, orta doğunun göbeğinde, en azından sadece ölmek için bir birine çarpan binlerce insandan biri gibi... Aynı kenara kısılmışlık hissiyatıyla yaşayan, soyunamayan, giyinemeyen, sevişemeyen, konuşamayan, konuşsa da anlatamayan, anlamayan, anlaşamayan; iletişimizsizlikten ve bu nedenle yarattığı gürültülü sessizlik içinde çökkün, yorgun, kaderine ve doğaya küs, küslüğününün dahi farkında olmayacak kadar umarsız ve dalgın, bu nedenle zamandan koparcasına, zamana isyan edercesine köhneleşen, Sovyet sisteminden kalma bloklar gibi, rüzgarın ortasında gri bir yalnızlığa hapis ve Omelas'ta bekleyen, herkesi kurtardığını düşünen ancak hiç bir zaman bununla yetinemeyecek olan, lanetli ve küskün çocukların kaprislerinden oluşan parça parça cesetleriyle, gözleriyle, solungaçlarıyla, yüzgeçleriyle; onlarca, yüzler, binlerce, onbinlerce balık!

Milyonlar kadar soğuğuz, gözlerimizle bir denizin eşiğinde ölümümüzü seyrediyoruz, toplumumuzun ölümünü.

Milyonlarca gözün hiçliğinde, her birimizin içinde çözünen, merkezi yeşil bir buz. O yeşil benim gözlerimin rengidir, toplumun ölümünü izleyen, keyif alan ve bu yüzden ve sadece bu yüzden dahi olsa, hevesle çürüyen ve buzu içten içe eriten... pullu bir hiçliktir şimdi gözlerim, ciğerlerinizi delip geçmeyi bekleyen, yumrularca kafalarınızı bedenlerinizden koparırcasına üzerinize yağmak isteyen dolu misali...

Pek sabah olmayacak gibi dostlarım, ne dersiniz ?

Gece uzun, ayaklarımızın dibinde askerleşmiş balıklar, gırtlaklarından kanlar aka aka kurumuş. Tutuklaşmış ve tutunamadığımız rüyalarımıza aka aka, gözyaşlarımızla, kusmuklarımızla; sokaklara, camilere ve vergi dairelerine bilfiil tarafımızdan akıtılmış, kaç nutuk atsak üstüne, kaç bayrak çeksek göndere ya da ne kadar ahlaklı bir din gibi vatanseverce diksek dahi göğsümüzün ortasına farkında olmadığımız yontula yontula her deliğimize ayrı ayrı kaçan ve asla kurtaramayacağımız hiçliğimizi, şimdi bir içi yeşil dışı kurumuş toprak gibi, bir mezar olarak göğsümüzün ortasına sarsak...

Kendi çocuklıklarımızı yiyerek beslenecek ve çocuklarımızı cinnet sofralarında sikiştirerek öldüreceğiz.

Yok iğrenç şeylerden bahsetmiyorum. Buzun yeşil kısmından bahsediyorum. Onu içimde taşıyorum, siz de taşıyorsunuz, reddediyorsunuz.

Görmezlikten geliyoruz, neslimiz sona erdi; "insan" buraya kadardı dostlar...

Işıkları kapatın, kepengi indirin, anahtarı içeride bırakabilirsiniz, hiç bir çilingirin açabileceğini sanmıyorum.

Ceketinizi alıp benliğinizden çıkabilirsiniz...

Şimdi bir denizin, bir köşesinde, ayaklarımın ucunda bulanıkça görmeye çalışan diğer insanlar gibi, kataraktlı gözleriyle inatla görmeye çalışıp kendini kandıran ve inatla ölümünüzü göremeyen binlerce siz gibi!

Yeşil bir denize son kez bakıyorum. Ceketimi alıp çıkıyorum.

Balık leşlerine basmayın, kayıp düşebilir, beyninizi bir kayada patlatabilir ve hatta...

Ölebilirsiniz.

Link

Vapurlama

2011-08-09T23:00:00.003+03:00

Bugün iskeleye bağlanmış bir vapuru denizin dibine ittirdim.
Sana batırır gibi, etinin içine doğru büzülmesi gibi, denizin hüzünle dalgalandığını gördüm.
Bugün sana bir vapur batırdım, yüzmeyi henüz öğrenmemiş balıklar üşüştüler çığlıklarına.
Ödeyemediğim diyetlerin bedelini tuzlu sulara batırdım, köpürüyor oylumlu ayrılık.

Vapurun beyaz badanalı gövdesine isimlerimizi kazımıştım, bir yaz akşamıydı, bir kaç arkadaştık.
Bir kaç kişiyi aldatmış olabiliriz, bazı kimseleri denizin ortasında susuz bırakmış...
Eşkalini hiç bilemeyeceğimiz bir vapur vardı sadece, biz onu batırdık.
Battığında ciğerlerimizden taştı kan, ağzımızdan çıkan bir kaç kırıcı sözde boğuldu balıklar.

Dün önünden geçerken gördüm, sendikasız iki işçi, iskeleyi kırmızıya boyuyordu.
Suya düşebilirlerdi, düşmediler; gözlerini kan bürüyebilirdi, bürümedi; vapuru onlar vurabilirdi...
Ben seni tuttum, bir vapurun ortasına koydum. Bir vapuru boynunun altına tutturdum.
Tarihin mühürlü yüzüne bastırdım, boynuna... Delinişini seyrettim ve kanları...

Bugün seni bir vapurun güvertesine oturttum.
Vapuru göğsüme inatla bastırıp durdum.
Köpürdü kanım, balıkları boğdu.
Batamadıkça huysuzlandı vapur, kudurdu.
İçim delinene kadar seni kendime bastırdım.

Artık batmıyor, jilet olmaktan yorulmuş yalnızlığım.

Küçük!

2011-07-31T22:32:00.007+03:00

Bana çocukluğumu hatırlat.

O kadar az şey var ki aslında, o zamana dair... O kadar saklamışım o kadar örtbas etmiş, hiç bir şeyi bulamıyorum. Şimdi durduğum yerde aslında çocukluğuma dair bir çok şeyi hatırlıyor gibi gözüksem ya da sanılsam da, aksine fark ettiğim, durumun bunun tam tersine olduğu.

Elimde sadece üç beş anı var. Bu yüzden sıkı sıkı sarılıyorum bunlara.
Artık bir çok şeyi çok daha iyi anlayabiliyorum.

Bu anıları, yarattığım anılarla çarpıp hafızalıyorum. Yani geçmişe bağlıyorum, geçmişteki, çocukluğumdaki başka bir anıyla kıyasılıyor, aralarında bir bağ kurmaya çalışıyorum. Bazen yıkıcı, bazen eklektik bazen tanımlayamadığım kadar kaotik olsa da yapmaya çalıştığım şey tam da bu. Anılarımı aklıma sığmayıncaya kadar nasıl çoğalttığımı artık biliyorum.

Anıları birbirine çarpmayı seviyorum. Geceleri yatağıma yattığımda neden geçmişten bugüne insanları çeşitli yerlerde, tekrar konuşturduğumu, tekrar tekrar sorular sorduğumu, yanıtlar aldığımı, onlara ve olası sözlerine karşı tahminlerde bulunduğumu biliyorum. Her uyku öncesinde çocukluğuma döndüğümü ise, sabah kalktığımda tamamen unutmuş oluyorum. Tüm çarpışmaların yorgunluğuyla uyuyup, sabaha hiç bir şey hatırlamadığımda, yeni anılar yaratmak için nesnelerin ve öznelerin en derindeki hatlarına kadar onlara bakıyor, inceliyor ve resmen onları emiyorum.

Bu gece nemli, terliyorum.

Niye sevdiğim ya da sevmiş olduğum kadınlara, dostlara çocukluğumu anlatıp durduğumu, artık biliyorum. İnsanlara, bu anılarımı o kadar güzel anlatabiliyorum ki, seriliyorlar, eriyorlar. Oysa ben çocukluğumun bir mıh gibi aklıma battığından başka bir şey hissetmediğimi bile daha ancak fark ediyorum.

Yaş 28, bitmiyor çocukluğum, içinde kaybolup duruyorum. Kayboldukça seviniyor ve kayıplığımı hatırlayıp her sabah uyandığımda, tekrar çöküyorum. Toplumun en dibinde saplanmış bir mızrak gibi sallanıyor ve kalabalıkların arasında eriyip azalıyorum.

Belaya neden koştuğumu şimdi çok iyi biliyorum. Devrime neden ateşle tutkun olduğumu, nerede hasarlı kadınlar varsa bulduğumu, genelde kafasında az ya da çok arızaları olan insanlarla çok daha iyi dost olabilme nedenlerimi çok daha iyi anlıyor ve geçen zamanda hissetmem gerekirken hisssetmemiş olduğum yalnızlığımı çok daha ağır hissediyorum. Oysa zamanında hissetseydim belki de isyan etme şansım olurdu, bense hep sessiz kalmayı seçtim, hala da seçiyorum, kaybolmaları, izbeleri seviyorum.

Bugün biliyorum, neden bir ergenken, en sevdiğim şeylerden birinin oyuncaklarımı çocuklara verip, nasıl bir oyun kuracaklarını hevesle izlediğimi. Şimdi biliyorum, uzun zaman ailemi görmemişken ilk baktığım şeyin neden oyuncaklarım olduğunu.

Kendime bir çocukluk tasarlıyorum.

Hava nemli ve yapış yapış düşüyor aklıma çocukluğum,
dün gece olduğu gibi, yarın gece olacağı gibi.

Neden devrimi, bazen bir çok noktada çoktan terk etmiş olmam gerekirken, hala tamamen etik diye adlandırdığım ve böylece mistikleştirdiğim - gizemli bir bağlılık içinde savunarak, asla terk edemediğimi anlıyorum. Çocukluğumu bana geri getirecek bir devrim düşlüyorum. Çevremden eksilen insanlara, olaylara ve nesneleşen bir çok hisse rağmen, inatla hatırladığım şey ilk aldığım devrim marşları kasedini unutmuyorum.

İş bu evrağı, yarın, yarından sonra ve daha sonra tekrar tekrar okumak ve sürekli bir anı çarpanı yaratmak için, bu sefer aklıma değil, buraya kaydediyorum. Aklımda yer kalmadı. Bu gece nemle, zift gibi tarihim; kara kızıl bir bayrak gibi bedenime tam oturacak şekilde bire bir yapıştı. Eminim burada olsan gözlerin yaşarırdı.

Bana devrimi hatırlat.
Çocukluğum için, bu toplumdan alınacak bir intikam tasarlıyorum.

Gece fazlasıyla nemli,
oysa ben ağlamıyorum.

Tüm devrimci çocukları, hiç bir ebeveyninin öpmediği gibi,
alınlarından öpüyorum...

Cüz 16 - 17 / Kurtlu Kitap

2011-07-24T16:48:00.006+03:00

16.

Kapitalizmin dili, sembolleri, algı, ifade ve anlatım şekillerini kullanmak, silahı kendinize doğrultmaktan başka bir şey değildir. Yeni bir dilin gerekliliği, algılama ve anlatım araçlarının mülkiyetinin tekelini parçalamak için zaruridir. Ancak toplumun ortasında bomba gibi patlayan imgelerin sembolleri, geçici ve otonom algılama araçlarıyla; eşit paylaşılan, kurumsallaşmayan ve iktidara konu olamadan sönüp giden fakat yeni bir kod dalgası ile kendini tekrar tekrar doğuracak, ancak asla anlamını tekrarlamayacak yepyeni bir dille mümkün olabilir. Patlamaları gören halkların acıları, ancak onyıllar sonraki toplumsal bilinçaltı patlamaları ile filizlendiğinde, ancak yeni bir dil - devrimi yapmak mümkün olabilir. Diliniz patlayana kadar aynı dili konuşup durmak; aslında iktidarı sürekli olumlayan bir direnişçilik ve o iktidarı asla devirememek demektir. Bu yüzden dilsizler, kurtarılmış bölgelerimizdir. Dilsizliğinizi geliştirin, zira ancak bu şekilde; toplumları patlamalar karşısında ağzı açık ve dilsiz bırakabilirsiniz.

17.

Toplumları dilsizleştirin, o pelesenk dillerini kökünden kesin. Günlük dillerini kestiğinizde, yaşadıkları hayatı, öğretilmiş papağanlar gibi tekrar etmeyi bırakabilirler ve bu sayede, sessizlikleri içinde acı ile öğürürken, yeni bir dil oluşturabilirler. Gündelik dilini, hayatlarının sömürülmüşlüğüne ilişkin bir rehabilitasyon merkezine çevirmiş halkların, söz konusu "günlük dil" ile sömürülmüş ve sürekli bombalamalar altında yaşamaya alıştırılmış hayatlarını kökünden kesin. Sabitlenen hiç bir dil, hiç bir "daha" karşıt kültür; sistem karşıtı değildir! Söylenemeden içimize oturttuğumuz tek tek sözcükler, ancak onlar, öğürerek ve haykırarak çıkartabiliyorsak, dilsizler tarafından duyulabilir. Ahlakla, devletle, kültürle oluşmuş dillerinizi hemen kesin!

CİNSEL ŞANTAJ, TOPLUMSAL KOMPLO

2011-07-14T23:20:00.002+03:00

Karga Mecmua; Aralık 2010 (Komplo konulu) sayısında yayınlanmıştır.

http://www.kargamecmua.org/

Hızlı başlayalım. Asıl olarak, B/D (Bondage/Discipline; Bağlanma/Disiplin), D/S (Domination/Submission; Baskınlık/İtaatkarlık) ve S/M (Sadism/Masochism; Sadizm/Mazoşizm) şeklindeki üç farklı kısaltmanın, daha kısaltılmış bir ifadesi olarak BDSM; taraf ya da tarafların cinsel haz ve tatmine yönelik olarak, acı ve güç unsurlarının öne çıktığı cinsel eğilim, düşünce ve deneyimlemeler bütününü ifade etmektedir. Söz konusu taraf ya da taraflar, adı geçen 3 farklı kısaltma grubundan bir ya da birkaç tanesine eğilimli olabilmektedirler. Bu gruplara ilişkin olarak kısa tanımlamalar ve/veya tarifler ortaya koymak yerinde olacaktır. İlk olarak; bağlanma/disiplin düşünce ve pratiğinde esas olan taraflardan birinin diğeri üzerinde, gerektiğinde çok sanatsal şekiller oluşturabilecek düzeyde (bkz. Shibari), çeşitli fiziksel kısıtlama nesne ve araçları kullanarak bağlaması esasına dayalı esir etme, kural ve ceza mantığına dayalı bir cinsel disiplin altına alma eğilimini ifade etmektedir. Baskınlık/itaatkarlık düşünce ve pratiği ise, temel olarak güç dengelerini değiştirmeye ya da tekrar kurmaya yönelik olarak; baskın tarafın tüm gücü eline alması ve gerek düşünsel gerekse bedensel olarak itaatkar tarafı esir etme, köleleştirme anlayışına dayanmaktadır. Burada esas olan, teslimiyet algısı ve bu teslimiyeti ele geçirme hazzına ilişkin cinsel deneyimlemelerdir. Üçüncü bir eğilim olarak Sadizm/Mazoşizm ise, cinsel bir haz olarak acı yaratma ve aktarma edimleri ile acı çekme ediminin taraflar arasında iletişimsel ve ortak arzu esasına dayalı olarak pay edilmesine dayalı düşünce ve uygulamaları özetlemektedir.

Tüm bu düşünce ve uygulamalar, aslında birçok noktada birbiriyle kesişen, farklı bir haz alma/verme haritası ortaya koymaktadır. Örneğin; baskın tarafın, itaatkar tarafı teslim alabilmeye yönelik olarak disiplin uygulamalarında bulunması ya da karşı tarafı kendi arzularını tatmin etme yönünde disipline etmek isteyen birinin, (özellikle söz konusu karşı taraf mazoşistse) sadist pratiklere eğilmesi gibi kesişimler sıklıkla söz konusu olabilmektedir. Tüm bu uygulamalar elbette, ortak iradeye dayanmaktadır. Diğer bir deyişle burada; taraflardan birinin başkasının hazzını, kendi hazzının önüne koyabilme hissiyatı, aşağılanma ihtirası, öte derece nesneleşmeye içkin faşizan fetişist algıların diğer bir yanda ise, karşı tarafı gözeterek bu düşünce ve hazları uygulayabilme cesareti, yaptığına katlanarak sürdürebilme sebatı, buna ilişkin pratikleri yaratarak planlama ve uygulamaya sokmaya dayalı akli libidoyu yönetebilir olacak derecede özbilince sahip olması gibi algıların kesişimi söz konusu olmaktadır. Tüm BDSM düşünce ve uygulamaları, yaşam tarzı şeklinde vuku bulabileceği gibi, rutin ve öğretilen, kurumsal haz merkezlerince tavsiye olunan cinsel edimleri bombalayacak sistem karşıtı cinsel oyun komploları olarak da ortaya konabilmektedir.

Bu oyunlar; bağlama, göz bağlama, saç çekme, fetişist kıyafetler giyme gibi daha toplumsal - kurumsal öğütlenen cinsellik uygulamalarının hafif sapmış şeklinden, kurumsal algıya göre çok daha uç olarak ifade edilebilecek; derecesi değişebilecek düzeyde cinsel bölgelere yönelik işkenceler yapma, tasma takma, yalvarma/yalvartma, kırbaçlama, kadın kılığına sokma, sözlü ya da ifadesel aşağılama, kafese kapatma, bir nihai son olarak orgazmı ve sona giden yollar olarak bütün orgazm ve haz süreçlerini kontrol altına alma gibi örnekleri de içerebilmektedir. Özellikle son dönem BDSM toplumsalında ilgi toplayan bir oyun ise; şantaj (blackmailing) olarak karşımıza çıkmaktadır. Buna göre; itaatkar taraf kendi arzusuyla baskın tarafa şantaj unsuru olabilecek bir bilgi vermektedir. Örneğin, patronunun mail adresi gibi. Bu unsur, baskın taraf için artık, bir disipline etme aracı olarak iş görecektir. Aynı örnekten devam edecek olursak, söz konusu mail adresine baskın taraf, itaatkar tarafa ait bağlanmış ve çıplak fotoğrafların gönderilmesi tehdidinde bulunarak istediklerini yaptırabilir. Bu durumda kendi arzusuyla insanın kendine komplo kurmasının, bir cinsel haz oluşturması söz konusudur. Bu haz aynı zamanda, öğretilen cinsellik algısına karşı bir silah olarak da, bireyin topluma ve toplumsal kurumlara şantajı şeklinde ifade edilebilir. Burada hem cinsel şantaj bir toplumsal komplodur hem de cinsel komplo bir toplumsal şantajdır. Başarıya ulaşsın ya da ulaşmasın…

Ancak tabi ki diğer yanda, kapitalizmin ekonomik organizmasının ellerini armutlarda görmeyi beklememek gerekmektedir. Zira kapitalizm, kendi yaralarını kapatabilecek bir tekrardan yaratım fırsatı doğuran, böyle bir meta fetişizmini sektörleştirme fırsatını kaçırmamış ve sektörlerinde özellikle yönetici olarak çalıştırdığı kimseler için, mevcut hayatları açısından fazlaca ilgi çekici olabilecek bir cinsellik alanını; para ile seans yapan dominant adam ve kadınları piyasaya sürmüştür. Toplumsal sınıf hiyerarşisinin en altlarında bulunan hayat kadınlarına ve jigololara, tüm BDSM algılarını düşünsel sermaye olarak sunmuştur. Bu apaçık, karşı komplodur. Ve kapitalizmin bu cinsellik oyunu, bu tarihi oyun, en temel toplumsal komplo olarak kendini tekrar kurumsallaştırmakta ve bireye saldırmakta, onu hiç etmeye devam etmektedir.

Yine de, her şeye rağmen umutlu olmak gerek. Son kişi ölmedikçe savaş bitmiş sayılmaz. Öyle ki, ontolojik olarak bakarsak; ben de bunları aktararak ve umarım hem cinsellik hem toplum algılarınızı alt üst etmeye çalışarak, yazıdaki üçüncü ve son komployu, size karşı kurmuş oldum. Hızlı başlamıştık, yaşasın ki her şeye rağmen yine de çiftemiz pek oldu.

Ozan DURMAZ

KURTLU KİTAP / Cüz 1 - 15

2011-07-13T22:55:00.000+03:00

KURTLU KİTAP

Kurtçuk, Haşhaşi, Alamut...

bir yere otobüsle ya da trenle gitmek ile bir yere uçakla ya da bazen de metro ile gitmek arasında fark vardır.

otobüste yolu istemsiz takip edersiniz, size yolu takip ettirmeyen şey, gene sizi yol bilincinden koparmayan yola dair şeylerdir. otobüste kavga çıkar, biri uyur horlar, camdan bakarsınız, bacağınız ağrır felan. hava değişir, üşürsünüz, ısınırsınız; giyinirsiniz, soyunursunuz... kondüktörden kaçarsınız vs... hepsinden ya haz alır ya da nefret duyarsınız, ki belki de buna ters-haz demeliyiz en azından bu bağlamda...

ancak gitme bilincinden kopmazsınız.

uçakta ise, uçağa binersiniz, bindiğinizde bir hücreye girersiniz. ısı sabittir, yola dair bilginiz sizden hayli aşağıda kalmış, küçücük evler ve insanlardır. en fazla yola dair algınız, size el sallayan çocuklar olduğuna dair olabilir. arada nezih - kibar bir hostes gelir, tüm yolculuk boyunca yapacağınız en terörist haz hareketi eğildiğinde göğüslerine bakmaya çalışmak olabilir. pek bir yeriniz ağrımaz, mesafeler çoğunlukla kısadır, gideceğiniz yere gelir, hapisten çıkarsınız. bindiğiniz yer - bilinç ile indiğiniz - yer bilinç arasındaki fark, hollywood filminin sonunda gelen şaşkınlık gibidir; bir süre sıkıcı ve hatta öldürücüdür. metro da ha keza, yer altında simsiyah gidersiniz, ne şanstır ki bu, en ağır suçluların - ki genelde bunlar politik suçlulardır - tecritiyle aynı kafadır, aynı algıdır.

gitmek bilincinden koparsınız, tecrit edilirsiniz.

Algı değişkendir. Dayatılan algının farkındalığına dikkat ediniz.

yaşadığımız bir çok şey ilüzyondur bu sistem - algıda. soluk aldığımızı sandığımız yerler birer hücredir. biz sadece sürekli transfer edilen mahkumlarız, hepimiz. hepimiz politiğiz, devlet hepimiziz.

direniş, iktidardandır. artık muhalefet - algısı ile birşeylerle ilişkiye girmek, sistemi o temiz noktalara yaymaktan başka bir şey değildir. bütün ellerimiz kirli, bütün bakışlarımız tacizcidir. hepimiz, kendini karşıtlayarak sistemi döndürecek bir politikayı, kendimizi var ettiğimiz an, var etmeye devam ederiz. diyalektik, sistem içidir. ve haliyle, devlet dahil, hepimiz teröristiz. hepimiz hastayız, sapığız, deliyiz, tutarsızız.

bütün hastalar, deliler, sapıklar ve teröristler, sistemin ötekileştirerek kendini ürettiği nesnelerdir. bu nesneleştirme süreci, nasıl sistem hayatlarımız her gün bombalıyor, her gün bize şiddet uyguluyorsa, sadece ve sadece karşı - şiddetle yıkılabilir. birşeyler için bağırıp çağıran kalabalıklar, eğer sadece bağırıp çağırmakla kalsalardı, bugüne kadar hiçbir kazanım olamazdı. kazanımlar kanla alınır. bu bir direniş değildir. bu bir savaştır. farklı ya da marjinal ya da minör ya da direnişçi olduğumuz zaman bu nesne halinden kendiliğinden kurtulamayız. bomba olmalıyız...

en parlak fikirlerimi hep orgazm anında bulmuşumdur. bu meditatif bir bilinç patlamasından öte, sistem - algı kontrolünden istemsizce çıkılan noktadır. bu yüzden haşhaş, bu yüzden alkol ya da orgazm... hepsi kurtuluş araçları değil, ancak katalizörleri olabilir. ancak bize gerekli olan, bir tepkimenin sonunu, bir bombanın patlamasını görmektir. katalizörün hızıyla, amaçtan sapmamak gereklidir.

kitle örgütlerinden hemen vazgeçin. büyük kiliselerden farklı değiller. "her kalp devrimci bir hücredir!" demişti bir yoldaş. her kitlenin bir medyası istemsizce doğacak ve bu da sistem - algıdan tam sıyrılamamaş algıların iktidarına neden olabilecektir. dağılın.

silahlanın. çünkü hepimizi öldürecekler. eğer bu algıdan çıkmak isterseniz, başınıza gelecekler silahlanmanızı gerektirecek cinsten olacaktır. kitle algısından, sistem algısından kopmak, size inanılmaz bir yabancılaşma, kimsenin konuşmadığı bir dil, sinir, asabiyet ve iğrenme getirecektir. yara olmayı kabul etmek; aklınızda ve gönlünüzde dolaşan kurtları da kabul etmektir. bu midenizi bulandırabilir. bu noktada sırtınızı yaslayacaklarınız; ne eş, ne dost, ne aile, ne devlet, ne tanrı olabilir. yalnızca kıçı kurtlu yoldaşlarınız, çünkü onlar; sizi kendi farklı dillerinden dolayı anlamasalar da, farklı dilden dolayı sizi dışlamayacak olanlardır.

iletişim orospusu olmaktan vazgeçin. içinizdeki sıkıntıyı herkese anlatarak paylaşmak, çevrenizi size karşı yılgınlık içine sokarken, sizi de gittikçe her seferinde daha az tatmin eden bir uyuşturucuya dönecektir. dedikodu büyüdükçe, medyalaşırsınız. sıkıntınızı devrimci bir silaha çevirin. algınızı açacak bir eylem, her zaman size daha iyi gelecektir.

10.

yalnızlaşmak, devrimin habercisidir. korkuya ve hüzne kapılmayın. ilk algı beyninizi yakacaktır. nasıl ilk doğduğunda yakar bebeğin ciğerlerini oksijen, beyninizi yakın. mutsuzluğun da mutluluk kadar adil olduğunu anladığınızda, yalnızlığın parçalanışını keyifle izleyeceksiniz.

11.

Yeni algı; Alamut'tur. Şahin tepesidir. Atlantis'in düşman köyüdür. İçinizde gizlidir ve keşfedilmeyi beklemektedir. Sarp dağlar arasında olsa da, düş bahçesiniz sizi beklemektedir.

12.

Devrim, muazzamdır. Devrimi düşleyiniz. Evler üstünde ağaçlar düşleyiniz, bisiklete binerken kendiliğinden yapılacak işlerinizi, çamuru yağmur kadar seviniz. Ve çocuklarınıza sincapların en devrimci arkadaşları olduklarını öğretiniz. Çocuklarınıza düşlemeyi öğretiniz, yani silah kullanmayı. Çocuklarınıza devrimi değil, muazzamı anlatınız. Çünkü o, içinizde duran muazzam, devrimden başka bir şey değildir, görmeyi öğrenince göreceksiniz. Alamut gözle bulunmaz, düşleyiniz.

13.

Öfke, yarada yaşayan kurdun en temel ahdıdır. Zaten yara içinde yaşayan bir kurtçuk için, öfkesizliği ve arınmayı savunmayı denemek, toplumsal ilüzyonun uyumcu – kapitalist kurumsal ahlakını pekiştirmekten başka bir işe yaramaz. Gerçek öfke, sizi kişilerarasılıktan çıkartıp, öfke öznesi olarak sizin öfke nesneleri ile kurduğunuz tüm ilişkileri tekrar yapılandıracaktır. Gerçek öfke, adaletin kılıcı değil, gözünün körlüğünden ileri gelir. Gözü körün kılıcını, içsel gözü açık öfkenin yaratıcı imgesiyle parçalamak dışında hiç bir şansı olmayan nesillerdeyiz. Kurt yaranın içinde yaşar, ancak onu temizler de. Bu onun en temel ahdıdır. Öfkenizi örgütleyiniz.

14.

Biz yenilenemeyenleriz. Umut aslanın ağzında. Uyandığımız rüyalar hep aynı kalacak. Bizi hiç bilmediler. Bilinmediğinizi biliyorsunuz. Şu an kendinize acı verin. Fark etmeyeceksiniz. Çünkü zaten acıyor ve soluyorsunuz. Kendinize acı verin. Yara iyileşse de, yenilenemeyeceğini göreceksiniz. Biz hastalarız. Savaşan hastalar. Bir yandan temizlerken bir yandan istemsiz yayar hastalığı kurt. Yenilenmek ancak, yok olup azaldıkça mümkün. Biz, yenilenmeyi ummayan hastalarız. Bunu biliyorsunuz, kendi içinizden biliyorsunuz. Keşfettikçe savaşıyorsunuz. Hastalar Kolektifi'nin mirasını içimizde taşıyoruz, yenilenmemiz; istesek de mümkün değil artık.

15.

Kapitalizm kıskançtır. Birini ya da bir şeyi çok sevme şansınız yoktur. Mesela kimseyi kulu kölesi olacak kadar dahi sevemezsiniz, isteseniz de mümkün değildir bu. Kapitalizm sizi paylaşmaz. Eve kaçta geliyorsunuz ? Saat kaçta yatıyorsunuz ? Günlük sadece 4-5 saatiniz var ve bunun en az 2 saatini de işle ilgili görüşmeler ya da düşüncelerle geçiriyorsunuz. Çalışmayı seviyor musunuz ? Ya kendinizi ? Kendinizi ne kadar seviyorsunuz ya da sevdiğiniz başka birisini ? Birini sevmek için 3 saatiniz var. Hiç bir şeyi ekstrem ya da fazla ya da çok yapma şansına sahip değilsiniz. Hepiniz normsunuz. Ve hayır, hiç birinizin sevgilisi yok. Hepiniz sadece kapitalizmi seviyorsunuz. Sahte sanrılarınızdan acılarınıza dönün. Sadece yıkıcı sanrı, devrimci sanrıdır. Kapitalizmi kıskandırınız.

OZAN DURMAZ

Supangle ve Kan Üzerine

2011-07-10T21:33:00.005+03:00

Size bu gece, kan ile supanglenin farkını anlatacağım.

Kaşıklarınızı ağzınızdan çıkarın.

Çok uzun sürmeyecek, zira söz verebileceğim kadar kısa sürede bitirebileceğim şeyleri yapabilmeyi seviyorum ben. Daha uzun şeyler can sıkıcı olduğundan ya da beceremediğimi düşündüğümden değil, sadece başka kısa şeyler söyleyebilmek için.

Başlayalım: Ot bitmeyen bozkırın rengi kır olur. Toprak, bir toz tabakası gibidir ve yerden yükselip toprağın üzerine düşmüş herşeyle birlikte üstünüze yapışır.

Pencereleri sonuna kadar açık bir arabayla kır bozkırların ortasından geçtiğiniz yol asfalt dahi olsa, bembeyaz varırsınız adresinize. Ya da belki bir adresiniz yoktur, her varmak aslında bir yeni gitmektir ve bu durumda beyazlamanın da sizin için bir sorunu yoktur. Bu durumda bu yazıyı okumayı burada bırakabilirsiniz çünkü siz çoktan supangle ile kanın farkını bilen bir azınlıktansınız.

Aslında size kanı anlatmak için, bir yerlerimi kesebilir ve kısa raporlar halinde değişiklikleri anlatmaya çalışabilirdim, ki arzu politikaları buna elverişli bir insanım ancak, bu durumda kısa süre içinde halsiz ve hatta baygın düşebileceğim ve yazıyı sürdüremeyeceğim için, sizi bunun yerine bozkır yoluna sokuyorum.

Söz konusu bozkıra bir kıyak yapıp, ortasına bir ırmak koyalım. Oysa tüm yapılan kıyaklar, açılan kredilerdir, sakın unutmayalım. Yani kaşık supangleyi taşır ama aynı gerçeklik, ağzınızda dolanan metal tadını almamak için kendinizi ne kadar kandırmış olduğunuzu da içinde barındırır.

Herneyse... Uzun yollar gibi, kıvrılaran bir ırmağın adına ihanet edercesine kısacık bir solukta biten çimenlerin sona erdiği noktada duralım. Buraya bir küçük çatı koyup, altına sığınalım. Geceleri gündüzlere ek yerlerini bertaraf edercesine özenle katlayalım. O kadar ki annesine yetişememiş küçük çocukları sevdiğimiz kadar sevdiğimiz yıldızları, ihtişamıyla kurulduğu iktidardan dolayı ve kendini herkese mecbur eden tavrıyla sevimsiz güneş kardeşin; ağzına ağzına çakalım!

İşte o çatışma noktasında bozkırın, bir çatı ya da bir miğfer altında bir damla kan durur. Aslında durmaz, duramaz, durduğu yerde şişer kan. Gündüz uyur, gece köpürür. Irmağa karışmak ister kanın aklı.

Supangle Korosu:
"Gel git akıllı çocukların işini, onları haki renge boyayarak zorlaştıralım.
Kene düşlerimizi, aklı selimden uzak alınlarına konduralım.

Onlar serseridir, sessizdir. Bir çatı altında ve istiflenmiş kömürlerin yanında sıra sıra dizilirler. Yeşil kömür torbalarının yanında aklı yeşil çocuklar...

Çocuklardan birini alalım. Karanlığın ortasına koyalım.
Günün kabuklarını geceye soyup, namlu ucuna bir ihbar asalım."

Kan Çocukları Korosu:
"Miğferlerimizin altından, bu gece boş yere ölmüş insanlar için bir defa ayın yüzüne bakalım.

Her çocuğun kulağına astığı kirazları alıp, kimseye gönül sürmemiş çocukların kulaklarına korkular asalım. Asalım, kopsun boyunları kaderlerinden, ölü doğabilsin torunları toprağın üzerine, saçılabilsin diye. Haki yeşili çimenleri, kır bozkırlara giydirelim.

Son bir kez giyinebilmek için;
Şimdi hepimiz, bir bir soyunalım."

Çenemizin altına, bulabileceğimiz en keskin bıçağı ya da namlusu en soğuk silahı dayayalım. Gecenin ortasına saygıdeğer bir çığlık koyalım. Gözlerimizi güne yumabiliriz ancak, bırakın cesedimiz geceye doysun, açık alınlarımızı aç gözlerimize koyalım.

Beynimizi göğe saçalım.
Çünkü orada, bizi sevebilecek kimse yok.
Aldatmak yok, aldatılmak yok...
Herkes bizden.
Aklımızı göğe açalım.

Supangle Korosu:
"Bir kaç asker tutalım. Dört dağın ortasına koyalım. Birine kendini vurdurtalım.
Biri infilak, biri kanları süngerle kaşıklamış diğeride bakakalmış."

Kan Çocukları Korosu:
"Hani bana diyeni, aramıza almayalım."

O, bozkıra sadece supangle için gelendir. Günahlarımızı yanımızdan ayırmak için başımıza bir tanrı, ayak dibimize bir vatan ve çevremize sınırlarıyla bir devlet sarandır. Oysa biz günahsız, aç ve sessiz serserilerken, yıldızlara bakmaktan alıkoyulduğumuz için yataklarımızı doyasıya ıslatırken; mutlu ölümlüler gibi olabilirdik. Kan yerine supangle taşıyanlardan, ayrılabilirdik.

Oysa flamalar gibi açabilirdik kanımızı dört bir yana; cama, tavana, yerdeki taşlara, bir kaç yalnız asker yatağına ve ellerine arzuları toprağı sıkıştıran, gel git akıllı çocukların, hiç öpülmemiş alınlarına...

Tavandan taşa damlayan kan, nasıldır bilir misiniz ?
Bir sabah buzlu bir camdan, nasıl tırnağınızla kazırsınız kan anılarınızı, bilir misiniz ?

Nesillerdir toğrağa ölü doğurduğumuz çocularımız var.
Yeşillensin diye giydirip durduğumuz, ırmakların yanına koyduğumuz, ancak en fazla kır bozkırlar olabilen; çünkü sevilmemiş, çünkü öpülmemiş çünkü daha kendi tarihi başlamadan kana bulanmış, kaybedilmiş, gasp edilmiş, tecavüz edilmiş ve tüm soluklarını kısa, korkak ve ancak düşlerinde alabilen çocuklarımız var.

Kan içen çocukların ahdı, o tatlı supanglelerinizi emdiğinde,
size söz veriyorum, ilk kurşunu aklıma ben sıkacak ve herşeyi unutacağım.

Kaşıklarınızı ağzınızdan çıkartın.

Eğer hala anlamamışsanız, vakti gelince size kanın değerini bizzat ben anlatacağım.
Ve söz veriyorum;

Bir tek izli ya da plastik mermi dahi kullanmayacağım.

Sunak

2011-07-07T08:42:00.006+03:00

Gece boğucu karanlıktı. Uyandığımda boynumda bir kaç kekik çiziği vardı.

Uykum boyunca gözlerim sonuna kadar açıktı.

Ay parlak, yıldızlar eksiksiz ve gece inatla karanlıktı.

Kimseyi göremedim. Ayıldığımda, etrafımda bodur bir kaç kekik vardı.

Anımsıyorum, herkesle birlikte, kalabalık bir ormanın ortasında çatışıyorduk.

Hiç bir bomba patlamadı. Henüz kimse ölmüş de değildi.

Kekiklerin ortasında uzanıyordum, bir çember gibi yalnızlık.

Oysa bir kaç yüz metre etrafım ağaçları sık bir ormandı.

Ormanda kalmış olmalıydınız, suretlerinizi görebilmek için uzandı gözlerim.

Uzandığım yerden doğruldum. Üstümden iki kuş geçti, gitti.

Sabaha karşıydı. Uzakta bağrışan bir kaç avcının sesi geliyordu.

Ayağa kalkmakta zorlandım, sanki saatlerdir kucağımda oturmuşsun gibi.

Boğazıma derin bir ağrı saplandı, gözlerim hızla ormanı dolandı.

Karanlıktı. Ay ışığı çıplak tenimde bir okyanus gibi parlıyordu.

Uzaklarda havlayan bir köpeğin sesi yakınlaşıyor, kekik kokusu genzime batıyordu.

Boğazımdan bir kapana kısılmış gibi gırtlağım yarılma özlemiyle titriyordu.

Bir kaç ayak sesi bana doğru koşuyordu. Kalkmayı denedikçe yalpalayıp tekrar düşüyordum.

Anımsıyorum, çığlık çığlığa kaçışan sürülerin peşi sıra kaçışıyorduk.

Etlerime pençe gibi sivri, diş gibi keskin elleriniz batıyordu.

Dişlerimi sıktım, son bir güçle ayağa kalkmaya çalıştım.

Acıya boğulmuş gırtlağımdan dökülen kekik haykırışlarına uçuştu son kuşlar, kaçıştı.

Etlerim döküldü. Derin ve hızlı nefes alıp veren bir kaç köpek, yaklaşıyor...

Gece boğucu karanlıktı. Uykum boyunca sessizdim. Miğferimin altından gökyüzünü izledim.

Sizler uzakta adice köpek güreştiriyordunuz. Sıkıldınız, ava çıktınız.

Kısıldığımda boynum sonuna kadar yarıktı. Siz henüz varmamıştınız.

Ay boğazıma batıyordu, beni korkudan yormuştu. Bütün gece deliksiz düşündüm.

Avlanmış bir hayvan gibi, kapana kısılmışçasına ölmek ya da ölü gibi yaşamak...

Ay parlıyordu. Kekikler ışıkla sarılmış, kutsal bir sunak gibi gülümsüyor, cezbedici şekilde çağırıyordu.

Yaklaştım. Kollarımı açıp, en sarp kekiğe boğazımı yaslayarak doya doya sarıldım.

Bastırarak, kana kana... Ay sunağını sessizce doldurdu boğazımdan dökülen kimsesiz düşlerim.

Kan kurumuş, düş bitmiş, sabah olmuştu.

Halen kimse yoktu.

Kan havuzunda bir ay içime parlıyor, üzerimden iki kuş geçip gidiyordu.

Uyandığımda, boynumdaki kekik çizgilerinden, son bir kaç damla kanım sızıyordu.

Taşkınlar

2011-07-05T22:30:00.007+03:00

"Şu kahpe dünya seni bana düşman eder mi?
Dostluklar birden biter mi?"

Göbeğim şiş, biliyorsunuz.
Camilere, vergi dairelerine kustum ve bar ortalarında dağıtıp ağladım, yoktunuz, bilmiyorsunuz.

Sığmıyor acılarım, kusura bakmayın, taşıyor...

Geçmişe Notlar:

- Vosvos Bar / Beyoğlu (26.02.2008)
- Zep the Lopez (26.02.2008)
- Rakı Bolo (2001-2004)
- Cevizlibağ; anarko merkez komite ile didişmeden önce (30.02.2008)
- 3k; yeni bir ev ve E25.
- YL, Sherwood / DEÜ
- Paycheck / DEÜ Acil Servis (28.05.2008)
- To Shoot A Child Dead! / Antalya (10.07.2008)
- Otonom; yollar ayrılıyor... (27.07.2008)
- Pythion Treni ve Ayçiçekleri (13.08.2008)
- Regina Elena, Roma, Kadesh'e ve squatter'lara bin selam! (17.08.2008)
- Toscana - Schönbrunn - Prag'da Zizek tuvaletleri (24.08.2008)
- Hayalbaz - B. (06.11.2008)
- '68 ve Sinema, Özgür Y. D. (11.11.2008)
- Alsancak, Ati'nin ölü bulunduğu yer (14.02.2009)
- Şimdi neredeyse hiç biri olmayan: S., B., Ö., B., Ç., L., Ç., O. ve ben (13.03.2009)
- Santralistanbul - doktora kapısından dönüş ve E. (15.04.2009)
- Basmane Röportajları, izbeler ve Dantel Bar (27.07.2009)
- Raş Bar, Ş.'ye gönderilmeyen mektuplar ve Nilgün Marmara (31.07.2009)
- k. Toi. Jartiyer ve kalpli pastacıklar; k. Cici de gidiyor (17.08.2009)
- Léa'dan kart, N., Okan Dursun ve içeriye mektuplar, B. ve D. sonunda çıkıyor! (20.01.2010)
- Tez bitiyor; M.Sc., Kerouac ile başlanılan yolların bitimi; karakoldan dönüş, kanlı boğaz rüyaları (Ekim başı,2010)

Burada kesiliyor...

Sonrası...

Neyse.

"Kendine iyi bak beni düşünme
Su akar yatağını bulur."

Kestik Göbeğini Süngüyle Senin

2011-07-05T10:12:00.005+03:00

Ben çocukken karnım hep şişti.

Pek yemek yiyen bir çocuk da değildim aslında. Henüz alkole de başlamamıştım.

Kırmızı mayomla çektirdiğim o fotoğraflara bakıyorum da şimdi... Hep karnım şiş.

Bahçe girşindeki kemere tırmandığımda, elimdeki hortumla olduk olmadık yerleri suladığımda, çileklerimin ya da karıncaların başında diz çökmüş derin derin bakınırken...

Ben birşeyleri izlemeyi hep sevdim. Sinemadan bahsetmiyorum mesela, özneleri izlemeyi sevdim. Karıncaları mesela, büyüyebilen çilekleri - büyüyebilirlerse...

Yaşımla çocukluğumla da alakalı değildi bu. Yaşça büyüdüğümde bu sefer oyuncaklarımı benden daha küçük çocuklara verip, onların oynamalarını izlemek hep daha çok zevk veriyordu. Onların kurgularından beslenmek, değil yaşamak - hayal kurmanın bile riskine katlanmadan, akışı izlemek. Canlı formun basiretsiz var oluşu karşısında içkin bir hüzünle şişmiş karnımı kaşıyarak ve yattığım yerden diğer herşeyi izlemek.

Hayal kurma riskini ne zaman aldım bilmiyorum. İlk defa aşık olduğumda olabilir. Bu tarih, alkole başladığım tarihten de pek uzak değildir. Ve tarihime düşecek olan ilk izbeler de tam bu civarlara denk gelir.

Devrime nasıl bulaştığımı da bilmiyorum. Sadece neden vazgeçemediğimi düşünebiliyorum, acıtsa da... Zira yanıtı basit; aksi mümkün olmadığı için. Aksi şekilde düşünemediğim için...

Ben insanları izlemeyi çok sevdim. Her yerden, her türlüsünü... Kendim hariç.

İnsanlar izlemek yetmemeye başladı sonra.

Önceleri uykuya dalmadan, aklımda konuşturmaya başladım onları. Söylediklerini manipüle etmeye, kendi kendime sorduğum "Ya böyle deseydi?" ya da "Eğer şöyle olsaydı da, yine böyle mi davranırdı acaba?" sorularına cevaplar almak için insanları sorguya aldığımda, ilk ve son işkencesini kendine yaptığı için, devrimden dönmeye şansı olmayan biriydim artık.

Böylece, kısa zamanda, çok insanlar izledim. Artık gerçek insanları izlemeye neredeyse gerek duymuyordum. Hele bir kaç damla alkol bedenimden içeriye girdi mi...

Karnım şişiyordu. Kilolu değildim, hiç olmadım ancak hep gitgide göbekliydim.

Karanlık bir göbek.

O karanlığa elimi attığımda, içinden istediğim insanları çekip çıkartabiliyor, istediklerimle istediğim şekilde konuşabiliyordum. Bu yüzden artık dıştaki insanların saygısızlıkları, terk edişleri ve üzüntü saldırıları altında şuursuz bakışlar atabiliyor ya da çok iyi dinleyiciler imal edebiliyordum takipçi gözlerimde. Ruhumda ise ben o sırada başkasıyla konuşuyordum, karnımda taşıdığım başkalarıyla... Başka devrimlerle yani başka devrimcilerle... Başka sorulara cevap bulabilmek için...

Şimdi. Beni de içine alan bir göbeğim var; Ozanlı göbek.

Sonunda o kapkara, o en anarşist devrimin tam ortasındayım.

Gerekli olan herkes burada, benim istediğim gibi, benim istediğim şekilde.

Hiçbirinin suretini biliyor değilsiniz, o yüzden siz buna yalnızlık diyebilirsiniz.

Ben biraz göbek yaptım diyorum. Şişmanca bir göbek - devrimi.

Şimdi bir kaç sorum daha var. Bir kaç şükür duası niteliğinde. Soruları şu an hatırlamıyorum, karnım çok şiş, bütün insanlar gitmiş olmasına rağmen ne sorulara ne de cevaplara yer kalmadı. Geçmişten sildiğim soruları hatırlayamıyorum. Ancak bazı cevapları özenle saklıyorum.

Aklımdasınız.

Cevap:

"Kendi sabahlarına devrim doğurabilen çocukların karnı hep şiştir.

İşte bu yüzden intihar, sistemin göğüne atılmış en doğurgan bombadır.

Yani terk edilişlerin gölgesinde anılarımızdan yemeyi öğrenebilirsek, kapkara bir hiçliğe şükür diyebilirsek, gerçekten sevinerek ve dolu dolu bir özlemle kucaklayabilirsek...

Annelerimize rica edebiliriz...

Belki bizleri, geri sokabilirler göbeklerine."

Dinleme Şeysi

Çav Patilka!

2011-06-29T22:08:00.011+03:00

Patilka, geniş omuzlu bir kadındı.

Omuzlarının üzerinden uzaktaki sahil gazinosunun ışıkları ancak belli belirsiz seçilebiliyordu. Mavi boyası hafiften pas tutmaya yüz tutmuş bir bankta, hiç bir peyzaja sığmayacak bir kamu parkının ortasında oturuyorduk. Üstümüze topak çamların gece gölgeleri düşüyordu. Akşamdan değil insanlardan saklanıyorduk.

Aslında oturan sendin sanırım, anımsayamıyorum; sonradan mı koymuştum başımı kucağına. Uzaktan tiz sesli bir mikrofona bas sesli bir kadın soluyordu. Çorapları erkekliğine kadar çekilmiş bütün kısa şortlu yaşlı adamlar ordaydı biliyordum. Dudakları titredikçe, elektrikler kesilip geri geliyordu.

Elektrikler gidene kadar ne konuştuğumuzu çıkartamıyorum şimdi ya da yanımızdaki iki üç insanı ne bahaneyle kovaladığımızı. Belki o zamanlar dostlarımız vardı ya da biz çok katlanılabilirdik. Sonra sesler kesildi. Ben çoktan varlığımı bedenine siperlemiştim, sızmıyordu hiç bir ışık. Kesintilere hep hazırdım.

Uzaktan metal sandalyelerin betonda sürüdükleri seslere, homurdanan ve birbirine bağıran adamların sesleri ekleniyordu. Ben kendimi sana gömmüştüm. Ellerin saçlarımın arasında bir kesilip bir geri geliyordu. Kesintilerden üzerimize kuruyup kopmuş çam iğneleri yağıyordu.

Gazino kapanmıştı. Çamlar yorulmuştu.
Gece, evine kavuşmuştu.

"İşte bir sabah..."
"Doğru düzgün söylersen, dinlerim..."

Patilka, göğüsleri büyük bir kadındı.

Hiç bir peyzaja sığmayacak topaklıkların gölgesinde insanlığımdan kaçıyordum. Çünkü ne zaman sabah olsa, daha sonra kaybedeceğimi tahayyül bile edemediğim bir şeyleri kaybetmeye başlıyordum. Mesela ertesi gün, göğüslerini şaraplı ellerimle avuçladığımda, bir daha seni hiç göremeyeceğimi bilmiyordum. Sen ise kimbilir, belki beni bile hatırlamıyorsun.

"Uyandığımda..."

Alnımı öpmüştün, yanılmıyorsam rüzgar esmeye başlamıştı ve yıllar sonra üşüme nöbetleri gün ortasına kadar çekilmiş ayaklarımın altları cayır cayır yanıyordu. Elimi istemsiz alnıma götürmüştüm, elimi de öpmüştün, ben de uzanıp dudaklarını büzmüş, sonra sanki dudakları büzülen benmişim gibi devam etmiştim:

"Oğv Biyğlla Çiyıv Biyğlla Çiuf çiuf çiuf!"

Uzunca gülüşmüştük. Nefeslerimizin üzerine tırmanıp ağaçlara birbirimizi asacak kadar yüksek kahkahalar attığımızda, o uzaktaki şarkıcı kadının yükselen ağlama nöbetini doğadan saklayabiliyorduk.

"Ayy! Yeter! Yeter..."

Ellerime sıkı sıkı sarılmıştı ellerin. Bileklerin titriyordu. Dudaklarınla eş ritmli dudaklarımı, nabzından sayabiliyordum. Ben ise hastaydım, yazlık ayakkabımdan ta dizlerime kadar çektiğim upuzun çoraplarım, tarihimin ortasında bir göndere upuzun çekilmişti. Kaderim kamulaştırılıp bir belediye parkı yapılsa, yine ancak bu kadar ayak uydurabilirdim doğaya. Saçma sapan marşları sevdiğim şaraplı ağzımdan çok daha farklı olmazdı yani;

"Elleri bağlanmış..."

Gözlerinin içine bakıyordum.

"Bulduğum yurdumun..."

İçinde kendimi kaybediyor, sığınacak bir ev arıyordum...

"Her yanı işgal altında!"

Patilka, gitti.

Neden gittiğine uzunca bir süre anlam veremedim.
Aşkımı bir marşla anlatacak kadar ergen olduğum için mi,
Saçma sapan bir peyzaja sahip bedenimi süsleyen çoraplarım yüzünden mi
Yoksa ertesi akşam, çekingenlikler bitip kavuştuğumuzda,
Ellerim göğüslerinde, omuz omuza bir şarap şişesinden girmeye çalışırken karanlığa,
Yenişemediğimiz için mi ?

Bilmiyorum.

Sabahın ilk ışıklarıydı.
Uyandığımda titriyordum, ayaklarım çıplak; çoraplarım avuç içlerimde sıkılıydı.
Bankın üstünde yatmaktan sırtım tutulmuştu.
Dün geceki yaşlı adamlar eşleriyle yanımdan geçerken, bana eğreti bakışlar atıyorlardı.

Sabahın ilk ışıklarıydı.
O, çoktan kanatlarından güneş sızan bir uçağa binmiş okyanusları aşıyor,
gözlerimi yurtsuz bırakıyordu.

Patilka,
Eğer o sabah, orada benimle uyansaydı,

Biliyorum...

Omuzlarının üstünden güneş sızacaktı.

"Sen ey 'Patilka' beni de götür
Çav bella çav bella çav bella
çav çav çav!
Beni de götür dağlarınıza

Dayanamam tutsaklığa
Eğer ölürsem ben partizanca
Çav bella çav bella çav bella
çav çav çav!
Sen gömmelisin ellerinle beni

Ellerinle toprağına
Güneş doğacak açacak çiçek
Çav bella çav bella çav bella
çav çav çav!
Gelip geçenler diyecek merhaba
Merhaba ey güzel çiçek

Gelip geçenler diyecek merhaba
Merhaba ey güzel çiçek!"

Mutlaka Dinlemeli - İzlemeli

Ozan Durmaz bir bombadır artık!

2011-06-26T15:07:00.005+03:00

Hep Dinlemeli

Ağzımla içmeyi bıraktım. Aslında bir süre önce bırakmıştım. Sadece arkasında durmanın yanlış olduğunu düşünüyordum. Artık arkasındayım.

Hem neden hayatlarımız leş gibiyken, her gün bize tecavüz ederken, öldürürken, küçük düşürürken, aşağılarken ve onursuzlaştırırken; yani apaçık bir saldırı halinde iken, biz ona karşı pasif duruyoruz. Neden bu böbürlenme tavrı, bu büyüklük gösterme yanlısı savunma hali ?

Hayat bize saldırıyor. Biz ise karşısına oturmuş, ağzımızla içmekten bahsediyoruz.
Hayat, içinde, elinde, sahip olduğu ne varsa; kişiler, paralar, yollar... Neyi varsa saldırıyor.
Biz de ateş açmalıyız. Hayat bizi umursamıyorsa, biz niye hayatı ve içindekileri bu denli umursuyoruz ?

Hayata savaş açıyorum.

Aslında dün açtım. Ya da dün açtığım savaşın ilk fiziksel saldırısını yaptım. İkinci de olabilir...
Evelsi hafta caminin bahçesine kusmuştum, bu hafta vergi dairesinin duvarını hedef aldım. Çok şükür acımızı iktidarlara kusabiliyoruz hala; Hastalar Kollektifi'ne (SPK) bin selam!

Hastalıklarımız silahlarımızdır. Acılarımız el bombalarımız...
Hepimiz birer fedaiyiz. Ölüm komandosu. Sabbah'a bin selam!

Dün gece kendimde değildim. Mümkünse artık kendimde kalmak hiç istemiyorum.

Şimdi hepiniz gittiniz. Hepiniz.
Kimse kalmadı.

Hayatımın son döneminde çok çok yakın olduğum 7 insanı kaybettim.
Her bir giden için hayattan birşeyler götüreceğim.
Ve sonra dinleneceğim. Tanrı gibi olacak cesedim. O, 7. gün dinlendi.

Ozan Durmaz artık bir bombadır!

Tanrılaşan bombaların barut kokusu üzerine yazıyorum yeminimi.
Kinle büyüyen çocukların hiçbirinin ismi "Devrim" olmayacak artık.

İyi umutları, kanla değiştiriyorum.
İğrençleşiyorum, biliyorum.

Rahatsız eden, bağıran, kusan, pis; istenilmeyen bir adamım artık.

Ozan Durmaz bir bombadır artık!

"Aradığınız numara kullanılmamaktadır."

Meryem

2011-06-24T00:28:00.004+03:00

Seninle karşılıklı soyunduk, bütün ten döküntülerimizden kurtulduk.
Etlerimizin beyazını kıyasladık; göğüs aralarımızdaki çilleri paylaştık.
Pek de küçük sayılmayacak burnunun ucunda kıskandı gözlerin;
Ben senin rüyalarına çil çil öpücük saçtım, sen ise...
Ben sana derimi soydum, baş ucuma koydum, duma duma dum.
Sen ise... Kırmızı mum!
Seninle bacaklarımızı birbirine doladık, sular gibi denizler gibi...
Ben sana döküldüm, kavuşmanın hevesli teri üzerim(d)e kaldı.
Kasılan karnında kan öpücükleri, mum kokuları, ısırılmış etlerin güzel aydınlığı...
Sızıyor kaburgalarımız arasından; gergin ve dolgun göğsümüzün,
Hasret kokan mızraklar, haz çatlakları, kızgın sarılmaların açık yaraları.
Sen bana bir haç döktün; demirden. Ben ise...
Seni soydum.

İtirazım yok, katledilmek dahil, tek bir kemik sesinin kırılmasına bakar küçücük tarihimiz.
Boynumuzdan al aşağı akar.

Ben seni soydum. Ayak ucuma koydum.
Ne kadar giyinsen de saklanamayacağın bir kutsallığa bakiresin artık.

Oysa ben kalabalıktan biriyim; portakal ağacı.
Melek öpücüğü... Alnın ve dudaklarım.

Bir çocuk karnına, aynı ben...

Koydumadumadum.

Kanamalar "Eksi Dört"

2011-06-22T22:24:00.005+03:00

Şahlanıyor taze şafağın pırıltılı serinliği, tenimde inceliyor.
Bu sabah çok erken, herkesten erken
Ve herkesin en erken pencerelerinden daha erken...
Sanki göğsüme nazikçe koyduğun elin gibi,
Sürüyerek çekerken söküp aldığın avuç dolusu ganimet gibi...
Sızlanan bir sabah kokusu bu, kan sızdıran.
Kahrolmuşlukların mevsiminde yeşerip,
Alkol şişelerinde ciğer sarartmış gecelerin sabahı...
Çocuk yiyen otobüslerin, metroların; adam istifra ettiği öğlenlerin,
Can sıkıcı ev oyunları, çatı yüzlü insanların iş küskünlükleri gibi.
Bu sabah, büyük bir ağaç gibi; sarıldıkça büyüyen,
Büyüdükçe kocamanlaşıp kaçan, uzaklaşan, ancak git gide saran...
Küçük hissettiğimiz zamanlar bunlar, adi hissettiğimiz,
Ufaldığımız ormanların kıyısında bıraktığımız çocukluğumuz kadar sabah işte.

Bu sabah benim için iki göğsünü kes.

Mor damlaların gölüne koşsun aç çocukların sevgisiz gözyaşları
Büsbüyük ağaçların dibine dökülür ya vakti geçmiş meyveler,
Gözlerde hasat yanığı, göğüs kafesinden sökülmüş otların iğneleyen acısı.
Mosmor bir toprak gölü, çok kutlu bir din gibi, yayılan, genişleyen, kapsayan;
Taş binalarının altında insanları öldüren...

İki göğsün toprağa düşsün, çürüsün.

Kapanıyor, daha açılmamış buruşukluktaki gözlerimin şafağı.
Kapkaranlıktır şafağımız ışıksız.
Yaşarken tekil, acı çekerken çoğuluz ne de olsa, sızmaz kumarbaz ışıklarınız...
Biz nefret ederken bir orman gibi kardeşçesine,
Ve severken kimse kalmamış gibi değil...
Doğrudan kana hasret!

Toprağa dökülsün kanın, saydam yansımaların damlacık sanrıları.

Şimdi görüyorum; gece bir sabah çok, hepimize yetiyor acılarımız - çok şükür.
Ölmeye şükür demesini de öğrendik,
Sırtımızdan eksik olmayan orman serinliğini tutup çekmeye çalışan elleriniz saolsun.

Göğsüme sıkışmış bir pencere var şimdi.
Pencere aralığından dişlerimin arasına sızmaya çalışan bir çift bembeyaz göğüs.
Kanı çekilmiş bataklıklar gibiyiz...

Bir ısırabilsek şu kapkara gökyüzünü birbirimizin suratından,
Yırtıp atabilsek çoğulcu dikişlerimizi...

Kimsesiz kalsak, acıdan öleceğiz.

- Çok şükür.

Sevinebileceğiz...

.

2011-05-29T19:24:00.001+03:00

Sevdiğim kadınlar vardı.

Arkadaşlarımın olduğunu sanıyordum.
Yanılmışım.

Dostlarım olduğunu sanıyordum.
Yanlışmışım.

Ve yoldaşlarımın asla benden uzağa düşmeyeceklerini düşünüyordum.
Bilememişim, görememişim, kör olmuşum.

Öylece durup duruyorum.
Apaçık gözlerime batan karanlığın gözlerimi içeriye bükmesini izliyorum.

Öylece bir karanlık. Duruyorum.

Ses yok, nefes yok.

Kesik.

hüf

2011-05-28T22:58:00.001+03:00

Korkuyorum.

Korkmasaydım, en basitinden...

aranızda olmazdım.

Kanamalar "Eksi Üç"

2011-05-26T00:04:00.001+03:00

Silahlanalım.
Cesaret edemeyeceğimiz ne varsa örtpas etmek için.
Silahlanalım.
Gudrun'a bin selam.

Silahlanalım.
Çünkü onların silahları var ve bizim yok.
Silahlanalım, bir kaç mermimiz eksik kalabilir, ancak göz yaşlarımız mermilerden keskindir, cephanemiz sonsuz...
Bu savaşı kazanacağız. Halı olduğumuzdan değil, sonuna kadar haksız olduğumuzdan.
Ben hiç kazanılan haklı savaş görmedim, hiç kaybedilen haksız savaş...
Silahlanalım.
Haksızız, kazanacağız!

Silahlanalım.
Örgü örgü kan saçlarımızı açalım. O en güzel kıyafetlerimizi giyip, her birimiz en az üç beş cesedi ayaklarımızın dibine serebildiğinde,
Yarık karınlarından kopup çıkmış bağırsaklarına karışalım onların. Silahlarımızı orada bulucağız.
Başka silah yok. Başka savaşmak yok.
Silahlanalım.
Ne gerekiyorsa!
Onların silahları var ve bizi öldürecekler!

Silahlanalım.
Öldürmeye doyduklarını hiç görmedim.
Doyana kadar öldürmek bir hak değildir, haksızlıktır biliyorum.
Bu yüzden kazanacağız, söylüyorum...

Silahlanalım.
Bedenlerimizi topraklara karıştıralım.
Onlarn silahları var...
Bizim yok.
Hiç olmadı.
Hep savaşabildik oysa, ne yazık, ne küçültücü ne aşağılayıcı.

Silahlanalım.
Ateş edecekler.
Bilginiz olsun diye söylüyorum; "eğer bize ateş açarlarsa...

"... biz de açacağız!"

Kanamalar "Eksi İki"

2011-05-25T23:47:00.001+03:00

Hangimiz daha elmaydı?
Aslında bütün tartışıp durduğumuz buydu aylardır.
Kolçakları genişçe ve puf, minderi ve sırt kısmı da bir o kadar eski olan, rengi ise yağlı yeşikden terk bir kahverengimsi koltuk, o koltuk herşeyin şahidiydi.
Aslında tek istediğim seninle orada yan yana yatabilmekti.
Şimdi bir fotoğrafın duruyum hala bende. Sağ kolunla gözlerini kapatmışsın, sol elin zafer işareti yapıyor havada.
Kolunun altından ince ince gülüyorsun.

Garip bir şekilde ara verebiliyorduk arada, bazen 1 saat bazen 1 kaç gün...
Sana bir 70'liği bir tek yeşil erikle içebilen adamın hikayesini anlatmış mıydım?
Evet biliyorum, çok anlatıyorum ve belki de insanlar bundan sırt çeviriyor bana, haklısın.
Onlar da haklı olabilir.

Yok hiç ideolojikleştirmeyeceğim.
Açıkçası cevabım net: "Umrumda değil!"

Şimdi kapıyı kilitledim üstüne.
Artık yalnızım, kimse yok.
Şimdi bir kapıyı kendi üzerime kilitledim.
Zımba gibi acıya doyabilmek için...

Yok, sana dert yanamyacağım ya da ağlamaktan o koltuğun rengini daha da bozmayacağım.
Hem orada sen ağlıyordun hep, kıyamam ki....

Koltuğu aldım, karşıma koydum, yere oturdum.
Aslında burası senin yerindi bililyorsun.
Şu an seni, gözlerinin içine baka baka öldürüyorum biliyorsun.

Biliyorsun da anlatmamı bekliyorsun yeniden, hani o sıkılıp durduğun anlatmalarımı bekliyorsun...
Anlatmayacağım.

Sen kendin izle;

Hatta vaktin varsa önce bunu izle; http://youtu.be/m1al2iFpuPQ

Sonra bunu zaten izlemek zorundasın: http://youtu.be/rXKhAT_mew4

"bitti. bu tuhaf insan(lar)ın öyküsü bundan sonra sizin içinizde sürecek. Yalnız kimseye iltimas geçmek yok.
Çünkü herkes, payına düşeni yaşar."

Kanamalar "Eksi Bir"

2011-05-23T22:45:00.001+03:00

Ağlamak yok.
En son bir şehre nereden gelmiştim, en son kim beni bir yolculuktan sonra karşılamıştı hatırlamıyorum.
Ancak anımsıyorum, geniş bir virajı alan otobüsün camından aylar sonunda gördüğüm pırıl pırıl güneş parıldatan o denizi gördüğümdeki hazı.
Öylece içimi çırpıştıran, ufakça dalgalandıran yani zaten iki karış bedenimi allak bullak eden o hevesimi, biliyorum.

Ağlamak yok.
Nasıl göğe sarılıp kalmışsa büyücek bir yıldız. Bir gece çıplak ayak, leş sarhoş adamların ve daha leş şarkıcıların barınağını,
O soluk ışıklı sahil gazinosunun uzak seslerini o çıplak ayaklarıma dolayıp kuma soktuğum ve sabahı ettiğim o upuzun geceleri.
Bir yıldızın gelip sarılmasını ve gökte boynumdan sarkıp kalmayı beklediğim en genç ölüm heveslerimi.

Ağlamak yok.
Yerlerinde ve merdiven köşelerinde eski Rum evlerinin, sürünerek ahir taşların siyahı ve beyazı üzerinde, şiddetle ağlamaktan
ayak bileklerinden boynuma kadar burkulmuş tarihime, asla sırt çevirmeyerek, bunun için inat ederek ve kutsal kasesinde affedebilirliğin,
upuzun yıkandığım, kaynar sular altında üşüdüğüm, öğle aralarında donduğum okul sıralarını, anımsıyorm.

Ağlamak yok.
Biliyorum, bir şeyleri, çok güzel olabilecek bir şeyleri gözümü bile kırpmadan arkada bırakabilecek kadar acınacak halde,
bir o kadar da acıya dayanıklı ve acıdan zevk alan çürük, ezik, kokusuz ve içi hasır dalları kadar kof bir sarı bir elma tadında olduğumu...
Sevinmek istemeyebileceğimi biliyorum, ölümü düşlediğim ve sevdiğim ve onun ne kanılacak ne kaçılacak ne de sevilecek birşey olmadığını bildiğim gibi.

Ağlamak yok.
Bundan daha önce de ölümlerim vardı, bundan sonra da olacak. Daha başka gözler üstüme kapanacak.
Daha çok düşleyeceğim kendi cenazemi, hani ortaokulun başında, karakalem mimari tasarımını yaptığım mozalemi.
Ben en çok ölmeye hazırlandım, büsbüyük ölmeye. Ben en çok, ağlayamaya hazırlandım.

Ağlamak yok.
Şükür çok ölümlerimiz var daha. Dört bir yolumuz keskin bıçak. Dağ sırtlarının gölgesinde yapayalnız beklediğini düşündüğüm,
oysa aç bil aç dolanan hayvanlar kadar çaresiz, bitap ve gebermek için etlerini çürümeye gönüllü olarak ortaya koyabilecek kadar çocuk.
Şükür ki yaşamıyorum, sadece uzun bir ölme hali benimkisi, yaşlara dağılmış olan.

Ağlamak yok.
Tanrı beni kalabalık yarattı. Biz gördük, biz duyduk, biz kaydettik.
İçimizde hepinizin tarihi için için kaynar durur, siz buna zaman dersiniz, tanrı dersiniz.
Size her gün yeni bir tanrı gönderiyoruz, görebiliyor musunuz?
İçiniz mi acıdı ? Ağlıyor musunuz ?
Her gün bir tanrıya sizi binlerce kez, siz hayatlarınızı öğürene kadar bıçaklatıyoruz
ve siz hala nefes alışınızı kutsayabiliyor, bunu haklı çıkartabiliyor musunuz?

Ağlamak yok. Kusura bakmayın,
- Siz ağlamayı

Hak etmiyorsunuz.

Bağbozumu

2011-05-20T23:32:00.000+03:00

Gırtlaklıyor ölümlerin kara bahçesinden bir kaç kişiyi
cesetlere susamış ruhumun karanlığında salkım saçak üzüm taneleri gibi salınan insan iskeletleri
parlak gözleri büyümüştür ve soğukta kalmış etleri dinlenmiştir belki kimbilir

bir kaç şarap şişesini üstüste koyabilme gücüne sahip bir inat ile,
şiarı acı içinde böğürmekten öteye gitmeyen bir ben biliyorum.
sırtlar yüzünde nemli göz çayırlarım, çayırlara tutunanlar, seslerini doğuruyorum

biliyorum saatleriniz geçtir, işleriniz yürür ve yosunlaşır tarihime gözleriniz girer
avuç ayalarımı, henüz hala en çokve şükür ki
gırtlaklarınıza sürüyorum. trenler geçiyor evimin uzak pencerelerinden,
sis içinde eriyip gitmenize kanıverip giden çocukluğumu içiyorum.

ceset gözlerimde büyüyor saklı ayaklarımın hüznü.
bembeyaz bir ölüm gibi, sakız gibi, düğümlenen o körpecik vişnelerin ekşimsi tadı gibi;
öğürdükçe pembeleşen ciğerlerime basılmış uykularım,
sessiz dinlerin tümüne ait dualarım,
ağaçlara ve çığlık çığlığa sabahı doğurduğum sığırcıklara inat...

Gırtlaklıyorum, öldüremediğim her kim varsa içimde kalan,
Parlıyor heybetli ayrılık.

Dudağıma değecek en kara üzümü kimseyle paylaşamayacağımı biliyorum.
mor avuçlarıma şükrediyorum.

Çilekler Mesaisi

2011-05-17T00:10:00.001+03:00

Aslında işe gire 15 gün felan oldu. Ama kendimi bir anda eve akşam geç saatte gelen, gelince de açıp araştırma yapıp ertesi günkü iş sunumuna hazırlanan proje koordinatörü gibi bir halde buldum :(

Tam bu anda notlarımın üzerine çilek düşürdüm, kırmızılaştı. Herhalde orda geri sarmış olacak benim motor...

Yerden yüksekliği dizime kadar gelen bir musluk, ucuna bağlı bir hortum... Gözden kaçabildiğimce açıp kapapadığım, orayı burayı ıslattığım hortum...

Hortumda birikip birikip akan sular... Suların gittiği ufak kare toprakta çilekler. Benim yetiştirdiğim, kendim kadar çapayla elimde kazıp durduğum, suladığım çilekler. Sabah uyandığım gibi yanlarına koşup, ellerimi bacakalrımın arasına alarak çömeldiğim, sonra usulca tek tek yapraklarını kaldırıp yeni meyve vermişler mi, verdilerse kırmızılaşmışlar mı diye bakınıp durduğum çilekler...

Kırmızı bir mayoya sarılmış bir karış popom, bir karış popoya karşılık birer karışlık yara bere ile dolu dizler...

Deniz saati, güneş altı, kayalık üstü, düşüp düşüp kızaran dizler, altı usulca kaldırılan yara kabukları...
Hiç bir zaman vazgeçmedim kabuklarımı kaldırmaktan.

Denizin ortası kayalık, üstü yosun, yosunların üstünde ben!
Bacaklar ayrık, dikkate atılan adım adım maceracılık, eğilerek baktığım yosunların altında oynaşan kırmızı balıklar...
Sanki denizin ortasındayken suyun üstünde durabiliyormuşum gibi olmanın hazzıya, kolları bacakları açıp avaz avaz bağıran bir ben!
Hala avaz avaz bağırabiliyorum bir şeylere karşı, belki acıdan da olsa halen, popom kime açık bilmiyorum, yüzüm bir karış kırmızı.

Siliyorum notlardaki kırmızılığı, elimin altında silinip gidiyor yaprak altlarında usulca yatan ruhum.
Olgunlaşmıyor, varsın olgunlaşmasın, kızarabiliyor ya!

işe gireli 15 gün oldu. Çilekten kırmızı olmuş parmak ayalarımın diğer yüzünde tırnak arası makina yağları...
Dış ticaret sorumlusu ünvanına sahip, proje koordinatörlüğü yapan ama günün sonunda yağ içinde çelik materyale kauçuk sızdırmazlık malzeme geçirmeyi öğrenmeye çalışmaktan elleri kızarmış bir bünye olarak ben.

Boyum dizime kadar, gönlümden içime sarkan bir musluk...
Gözden kaçabildiğimce açıp kapadığım, orayı burayı ıslattığım,

kanayan bir ruhum.

Devrimden Sonra

2011-05-15T16:15:00.003+03:00

Fragmanlarından gözlemlediğim kadarıyla TKP yine benim inancımı boşa çıkartmayacak gibi,

Devrimin nasıl yapılamayacağını* ya da sosyalist bir devrimin iğrençliğini bizlere gösterebilecek sanırım şükürler olsun ki...

Bu açıdan TKP'yi seviyorum, ta ki 3 yanlış 1 doğruyu götürene kadar!

Fragmanlar:
----------------

http://www.youtube.com/watch?v=fEh5WDAtwpw

http://www.youtube.com/watch?v=WuXZY19ByJM&feature=related

http://www.youtube.com/watch?v=P4BmkIV-Vjk&feature=related

http://www.youtube.com/watch?v=w-WxH68KGM0&feature=related

Notlar:
----------

* Bkz. İspanya Anarşist Devrimi'nde sosyalistlerin yaklaşımı ve dönekliği...

Ek Not:
----------
Alllaaam adamların devrim dediği şey bildiğin "1984" ! :(

Herşeye Rağmen

2011-05-15T02:50:00.004+03:00

O hep gittiğim bardaydım bugün yine.
Karşıdaki barda çalışan afrika göçmeni bir hayat kadını ablamız vardı, zannımca karşıdaki barı yanındaki kafede işe girmiş gibiydi, emin değilim ama yine de.
O sırada çok içmekle meşguldüm, yolumu bulamamayı ve otobüste uyumayı seviyorum. Durağı kaçırmamaca da zevkli bir oyun herşeye rağmen.

Yeri gelmişken, ya da hiç gitmemişken ya da neremiz yerimizse:
link

Yarın uzun süredir görmediğim bir dostum uzaklardan geliyor.
Bir de neden bilmiyorum barın kapısından böyle birinin gelip adımı çok tiz bir şekilde çektirerek söyleyip sarılmasını istedim, tipini bile çizebilirim kağıdım olsaydı.
Sonra oralarda bir kaç sevmediğim tip gördüm, dalasım geldi... Bu aralar çok aranıyorum, sormayın gitsin...
Başıma iş açmayı seviyorum, herşeye rağmen.

Bir de böyle şeyler vardır, kimliğini birşeylere eşlemeden paylaşayım:
link

Geçen yine çok sarhoşken bi elimle bir şey yerken bir elimi havada cesurca savurarak birine bağıdım felan, o birinin astığı pankartları yırttım yol boyu, ki hala birşeyler yemekteydim diğer elimle...
Ben çok sarhoşken biraz çekilebilir oluyorum, çünkü gidiyor ya insanlar etrafımdan iyice, ondan...

Bir de bir zamanlar Josh radnor ve happymappy filmleri yokken böle şeyler vardı;
link
güzeldi... niye ispanyolca trailer seçtiğimi ise olmecaya bir sorun bence...

Bi de bol bol:
link
Çünküsünü bilmemekle beraber, hiçkimseye mektuplar diye bir yazıtlarım vardı, kimbilir nereye soktuğum ve aramayacağıma eminim ama;
şunları söylemek sitiyorum...

yeşil siyah boncuklu bilezik, siyah dantel, pilavcılar, kamera şeklinde acılar çok acılı acılar ve fellini klasörü...
bir de o meşhur, aklımdan silinmeyen satırlar;

beklemek, evi dolduran amsterdam, cama saplanan yağmur ve üşürken sarılmaya ilişkin...

herşeye rağmen,
çürüyebilen bir beynim var çok şükür...

yok oluş diye bişiler yazmıştım bi de bi aralar...
hiç girmiyorum, fayanslara sorun.

Adalet sevimsizdir

2011-05-11T21:56:00.000+03:00

Yaşam, verilen değil alınan bir şey sanırım

Çünkü ben nedense hep eksilme halinde yaşıyorum.

Azalmalar, ufalmalar, tercihsizlikler...

Yanlışlar.

Aslında artıklar açısından bir verililik söz konusu sanırım

Eskiden bunu benim saprofitleşemememle alakalı olduğunu düşünsem de...

Artık hakkını veren bir artık olarak,

kimin tarafından yenildiğimi pek düşünmüyorum.

Girdapa kapılmış bir geminin batmasını bekler gibi güvertede...

Bekliyorum. Sıkıldım.

Batsak;

Güzel olmaz mıydı ?

Çok güzel birşeyleri düşünmekte zorlanıyorum.

Çok adil şeyleri felan...

Güzel şeylerin azaldığına ilişkin ideolojik söylemin aracı olan bir kültürel dominasyon girdabı...

Aslında dominasyon değil, dominasyon kurtulma imkanı ve bağıl olarak şımarıkça bir kurtulma hevesi yaratıyor; sevimsiz.

Sevimsizlik ne kadar da güzel aslında, çok sade; kendi halinde!

Böylece bir şeyler işte...

Çürümenin hakkını verememek.

1 Mayıs IV

2011-05-01T02:29:00.002+03:00

Yazılamalar, kuşamalar, sloganlar, planlar, örgütlenmeler, gözaltılar, hapise giren çıkan, deliren, alkolik olan arkadaşlar, yoldaşlar, insanlar...
Ölümler...

Diğer yanda da her şeye rağmen,
Küçük gülümsemeler.

Yani geriye dönüp bakabildikçe dayanma gücü, ayakta kalabilme hırsı...
Yani büyümek, yaşlanmadan ve hep eskimek, yenilenemeden, çarpıkça yaşamak, tutunamamak ama bunlardan garip hazlar almak...
Farklı bakış açıları ve bunların getirdiği acıalra sahip olmak, kavga etmek, dövüşmek, birilerinden nefret etmen gerektiğini ve bazı insanların düşmanın olması gerektiğini kavramak,
Dünyanın barışmayacağını özümsemek, vakit ve enerji kaybı olarak ödediğin bedele inat etik kalabilmek...
Marşlar söylemek, marşlar üzerinden aşık olmak, yanyana durduğun insanları sevmek ve bunu bir çok kez sınayarak tek tek elenip gitmelerini seyretmek...
Tek kalmak, yalnız olmak, ayaklarının ısınmaması ve bunun artık sadece bana ait bir acı olduğunu bilmeye dair alınan garip haz.
Alkol, illaki alkol ve daha çok alkol...
Düşünmek, insanları zihnimde konuşturmak, onlarla küsmek, barışmak, sevişmek...

Yani bir çocuk oyunu gibi, yaratılan oyuncakların, verili sınırların dışına çıkabilmenin bedelini ödeye ödeye, acıya kanaya, bilinçle kıvranarak ve bunu inatla her seferinde tekrar tekrar seçmek demektir;

Devrim.

ve 1 Mayıs,
çocuğumuzdur, hep özlediğimiz, hepimizin...

Ne doğurmaya ne de büyütmeye cesaret edemediğimiz ama kokusunu bile çok iyi bildiğimiz, özlediğimiz; bir yandan da kaçtığımız...
Yani sevgili gibi, kardeş gibi, anne gibi baba gibi...

Ekmek gibi.

-----------------------------------------

Bana daha devrimi sormayınız, devrimciliğimi...

Zira;

1 Mayıs'ı siz kendiniz için anlamlandıramıyorsanız,
Kimse sizin yerinize anlamlandıramayacaktır...

"Karakızıl"günlerdiliyorumyarınmeydanlardasokaklardabuluşmaküzere,

Haymarket Anarşistlerine,
tatlı rüyalar diliyorum...

1 Mayıs III

2011-05-01T01:53:00.000+03:00

Benzer günler, benzer bir hikaye...

Bir gece yine çok sarhoşum. Kim olduğunu hatırlamadığım birinin doğum gününde zurna sesi çıkartabilecek kadar sarhoş olmuşum.
Ve eminim barın o kapısından çıktığımda da kimin doğum günü olduğunu hatırlamıyordum, zira umursamıyordum.

Otobüse nasıl gittiğimi bile hatırlamıyorum. Bir önceki durağa giderken mi son otobüse kaldım ?
Ya da otobüslerin son yolcusu hep ben miydim bilemesem de bildiğim, Yunanistan'ın hala alev alev olduğu günlerde olduğuydu.

Otobüste uyanıp dışarı baktığımda, bulunduğumuz semte göre başta henüz eve varmadığımızı sandım.
Ancak küçük bir sorun vardı, otobüs ters yöne, bindiğim yöne doğru gidiyordu.

Yani bütün bir otobüs seferi boyunca uyumuş, ihtimal kasten şehre ibretlik olsun diye uyandırılmamış ve aynı otobüste, aynı yolu dönüş istikametinde kat ederken, ikinci olduğunu umduğum turu atıyordum !!!

Ayılmaya çalıştım, salyalarımı topladım, başımı camdan ayırdım.
Şuursuzca zile bastım. Bir anda ateş dolmuştu vücuduma saate baktığımda gecenin ortası olduğunu duydum.
Gözlerimle durağı kovalayıp eve nasıl döneceğimi düşünürken, sanki otobüsün arkasında birilerinin Yunanca konuştuğunu duydum.

Tüm hikayedeki en umutlu olduğum kısım burası, gerçekten Yunanca konuştuklarına dair inancımın anlamsızca yüksek olması yani...

Arkaya sinirle döndüm, ne gördüğümü hatırlamıyor, birşey görebildiğimden de emin değilim, insan suretleri olduğuna dair geniş şüphelerim var yine...
Kocaman bir nefesi, otobüs durağa yanaşırken, arka tarafa doğru hönkürdüm: "Why are you here !?!"

Ülkesinde devrim olmak üzere olan bir kaç Yunan'ın burda turist olarak takılması fikri beni delirtmişti... Tabi eğer turistlerse ve tabi eğer Yunan'larsa ayrıca tabi gerçekten ordalarsa...

Açılan kapılardan kendimi gecenin karanlık soğuğuna attım, yoldan karşıya geçtim.
Nasıl olduysa hayatımın 4. üstüme araba çıkması hadisesini yaşamadım.

Kendime nefis bir durak reklam panosu buldum.
Işığı bozulmuştu, yanmıyordu. Diğer panodan yansıyan ışıklarda güzel bir kadının üstüne giydiği bir kazağı tanıttığı anlaşılıyordu.
Başımı kadının karnına yasladım. Metal durak duvarına yaslanıp, salyalarımı akıtmaya başladım.

Çok sonra bir otobüs gelmiş olmalı ki uyandığımda evdeydim.
Ev arkadaşım salonda bana ayrılan kanepede yatıyormuş, "Kalk lan!" diye bağırmışım, hiç adetim olmadığı halde, şaşırmış, zıbarmışım...

Alkolü azaltmayı düşünmüyorum.

1 Mayıs II*

2011-05-01T01:45:00.002+03:00

Başka bir zamanı hatırlıyorum da...

Daha önceki bir zamanın içinde, yerden alçakta bir evin, sakini az kalabalıklarından biriydim.
Güvenilmediğimi ve takip edildiğimi bilmeden, bazen bir besilik hissi oluşsa da aldırmadan ilerlemeye çalışma kararı aldığımda, aslında ilk o zaman herkesten uzaklaşmaya başladığımı fark ediyorum şimdi.
Dahası bundan kısa bir süre önce mutlu olduğumu düşünecek kadar yobazlaştım da. Ve şimdi mi ? Şimdi düşündüklerimden bir kısmını yapabilmiş, bu yüzden de bütün köylerden çoktan kovulmuş durumdayım.
Yine de dediğim gibi geriye dönüp bakabildiğimde başarılı olduğum şeyler görüyorum.

1 Mayıs değildi, ama çok daha etkili günlerderdi.
Yunanistan'ın alev alev yandığı günler... Şehrin bir yarı - meydanı, önünden kalabalıkların aktığı bir duvar, özenle sanki bizim için ışıklandırılmış ve mesajımızın esas sorumluluarının balkonlarını doğrudan gören nefis bir duvar.
Duvarın içinde bir görevli, çevresinde başka üniformalı görevliler...

Biz, 7 kişiydik.
Bir gecede bütün bir şehri yendik.

Herkesi atlatıp,
herkesin kendi içindeki o duvarı boyadık.

Hiç birimize birşey olmadı, iyi planlamıştık.

Üstlerimizi değiştirdik, çantaları da. Ayrıla toplana uzaklaştık karanlıklara karıştık... Olmadık, tahmin edilmeyecek bir yoldan giderken arandığımıza emindik.
Tam o sırada bir taksi, başka bir araca çarptı.
Olayı gören bir tek biz vardık ve olayı gördüğümüzü gören de bir tek taksici...

Yani herşeyden yırtmışken, saçmasapan birşeylerin ortasında bir küçük kaza yüzünden tartışan iki adamın bizi resmi bir evrağa şahit yazmasına ramak kalmıştı!
Nasıl uzaklaştığımızı hala hatırlamıyorum.

Hatırladığımda gün doğuyordu. Bir sabahçı kahvesinde uyandık, çoğumuz gitmişti ve yatağında sıcak bir uykuya sırtlarını verebilmişlerdir.
Soğuktu, hava tamamen aydınlanmış değildi. Üşüyerek iki kişi yürüdük, bir duvarın uzağında durduk.

Herkesin içini görebiliyorduk ya da fazlasıyla inanır derecede bunu böyle kabul ediyorduk.
Her şey buz gibi güzeldi. Havada açık mavi toz hüzmeleri kümeleniyordu.

Gülümsediğimi hatırlıyorum bütün şehir uyuyordu. Birbirimize bakıp gülümsedik.
Eve dönerken, yıllar sonra duvarın üstümüze yıkılacağını bilmiyorduk.

Ben böyle kaldım. O da delirmiş diyorlar.

Desinler...

Size 1 Mayıs'ın, ha keza devrimin anlamını anlatabileceğim daha iyi bir yol bilmiyorum.
Onların yollarının ise benimkinden iyi olacağına hiç inanmıyorum.

Kovulmaya devam ediyorum...

----------------------------
* Anlatı tamamen fiktiftir, gerçekle alakası yoktur.

Ya da hangimiz ne kadar gerçeğiz ki ?!? ;)

1 Mayıs

2011-04-30T13:20:00.003+03:00

1 Mayıs....

Üzerine söylenecek çok şey var. Hepsini söyleyebilir miyim, cesaret edebilir miyim bilmiyorum...
Nereden başlayacağımı bile bilmiyorum.

En son aklımda kalanla balkayayım...
Dün geceydi ,sarhoşa yakın halde eve dönüyordum. Bir eleman 10 adımda bir afiş asıyor. "Ooo" dedim "Çocuklar çalışıyor, gideyim de bakayım, yardım bile edebilirim aslında..."
Gittim baktım. Bir de ne göreyim! "İslam ve Hoşgörü Paneli" Tarih: 1 Mayıs! "Yok artık be!" diye bir bağırmışım... Çocuğa dönüp, "Arkadaş biz sizin kutlu doğum haftanızda anarşi ve hoşgörü paneli veriyor muyuz hayret bişi yaaa!" diye bağırdım.
Çocuk duydu mu, duydu da sallamadı mı, salladı da tırstı mı bilmiyorum. Bildiğim şey sarhoşken sevimsiz olduğum ve aslında bazen bu sevimsizliğin bu örnekteki gibi güzel sonuçlar doğurabildiği...

Alkollü bünye sinirle birleşince acıktığımı fark edip, yakındaki Safinaz'dan bir full karışık yaptırıp, bir yandan yerken bir yandan başladım afişleri sökmeye...
Bir ısırık, bir yırtık... Bir ısırık, bir yırtık...
Arkadaş adamlarda para var! Karışık bitti afişler bitmedi!
Şükür ki kafalarımız güzel, yırtmaya devam!
Kaç afiş yırttım bilmiyorum, her yırttığım afiş sanki o meşhur, üzerinde 1 mayıs yazılı kızıl dünyayı elleriyle kaldıran işçi posterine dönüyordu gözümde.

Dedim ya, kafalarımız güzel;
"Allah'tan..."

-----------
Gerisi gelecek...

Kara Bayrak Üzerine Çeşitleme

2011-04-24T01:46:00.001+03:00

Şükür kafalarımız güzel.
Şükür, çünkü en tahammül edebilen halimiz bu kendimize.
Şükür, çünkü bir kaç istediğin çocuktan hiç biri dışıma doğmadı ve hiç bir düşümden ayrı bir yere düşmedi hüzünlerim; şükür.
Çünkü direnmek, bir kadına değil, bir adama değil, birine değil, düpedüz acıya...

Yani balı akan çiçekler gibi, onları alamayan arılar gibi, yalanıp duran ve asla doymayan köpekler gibi...
Ya da öylece bırakıverilmiş örtüler, kumaş parçaları... Birisinin balkonundan öylece düşüp kaybolmuş, aitlikten yoksun ve her türlü hisse karşı yoksul ve yoksun, acıyan, titreyen ve hatta nefes nefese bir acının doruğunda beliren, sanki gün batarken ödüllendirilen bir kaç evsiz gibi, biriktirilebilen, saklanabilen, büyütülebilen, kin ve savaş nedeni olabilen, coşkulu, şehvetlik, ancak aynı zamanda bir o kadar da kimsesiz...

Şükür;
çünkü barışabiliyoruz acılarımızla...

Tırnak aralarımız kan doludur, büyükdükçe ilkelleşen, basitleşen ve sadece bu yüzden derinleşen yüreğimiz acı doludur.

Yok biz kimseyi satmadık, yarı yolda bırakmadık.
İsteyenin istediğine inanabileceği kadar kabullendik her türlü acımızı, yok... Biz kimseyi sebepsiz yere vurmadık.

Anımsıyorum...

Yoğun kavgalar, aslfaltsız yollardan kalkan sis ve dumanın, tozun içinde...
Bütün insanlığın günahları gibi, yani İsa gibi kaldırıp durduğum tüm kimliksizlerin içkin güzelliklerini, savuramadan, harcayamadan, kutsayarak ve taşıyarak bir mayhoş sonsuzluğun eşiğine...
Büyüdük.

O zamanlar kahveler vardı.
Biri çıkar insanlara bağırırdı. İnsanlar inanmazdı. O biri bendim, sen hiç beni öyle görmedin.

Orada bir tek ben vardım. Kendimden ince bir ben, sandalyeden ince bir ben daha...
İki beni toplasan bir şükran etmiyorduk iki gözünde bir insanın.

Şükür, bir insanın tek bir gözünde gram saygı duyulmuyorsam bugün...
Tek bir kişi benim için şükür demiyorsa,
Uğruna kanımın bedenimden fiziki olarak dışlandığı bir an bile, benimle ödeşmemişse hala...

Ne diyebilirim ki daha fazla...

Şükür...
Karanlıklar içindeyiz, kat kat üstüne sizler altında.
Her bir tarafımız başka acıya çekilmiş, başka bir hüzne gark edilmiş...

Kapkara...
Gözünüzü kapatın.

Çok değil 2 dakika... İçinizden sayın.

Ya da bundan sonra,
devletinkiler de dahil olmak üzere hiç bir saygı duruşunda,
ne de her hangi bir cenaze başında,
2 dakikadan fazla durmayın.

Şükür;
devrimdir - tahammülkar... Acıperest... Yüzsüzlük derecesinde saygı duyan ve sadece bu yüzden her gün tekar ölen...

Şükür ki büyüdük; ölebiliriz...
Hepsi bir bayrağa sığabilririz, üşüyüp duran ayaklarımızın beyazı haricinde;

Şükür,
bütün hayatımız hep kapkara....

Kin Sanatı

2011-04-09T18:08:00.002+03:00

Gözlerinizin gördüğü kadar yalnız değilsiniz...
Daha yalnızsınız.

Ve düşmanlarınız asla tahmin ederek yetinebilecekleriniz kadar az değildir.
Aklınızı kurtarmaya çalışma sanrılarından vazgeçin.

Hayatınızda kaç kere, bedeniniz ya da ruhunuz; mutluluğa ya da zevk almanın zirve noktasına gelerek sizin için bir tehdit oluşturdu ?
Peki ya kaç kez kaldırabileceğinizden fazla acıya gark olduğunuzu düşündünüz ?

Görebileceğinizden fazla olanların sözcüsü felan değilim. Zira daha göremediklerimle tanışmış değilim. Açıkçası ne de sizinle tanıştım.
Tanışalım...

Ben sizin ön yargı duygusuyla görmek istemediğiniz kısa devrenizim, içsel olarak asla sevimli gelmediği için bir türlü kabul etmek istemediğiniz gerçeklik...
Size tek bir kılıç sallamadan, tek bir kötü söz söylemeden düşmanınız olduğumu biliyorsunuz. Ya da ben sizin üzerime gönderdiğiniz avcılardan biliyorum.
Savaşalım...

Çünkü savaş, istemediğiniz kadar gerçektir en azından, sıcaktır, tatlıdır, özdür. Kan gibi...
Yıkanıp arınalım, yunalım. Savaşta ölen değil, savaşa gidebilen kutsaldır.

Tek kutsal gerçek bu hatta. Zira başka bir gerçek ne kadar gerçek bilemiyorum.
Böyle düşüyor kutsallıklarınız...

Olgunun gerçekliği konusundaki tek fikrim, - artık - , zırhımdan geçip geçmemesi kadar kolay ayırt edilebilir olması.
Ölüler göremez. Dahası, ölü olduğunuzda artık yalnız da değilsinizdir. Çünkü sizi yalnız bırakan diğer unsurlar silinip gitmiştir varlığınızdan.
Yani kutsallar, ölmek zorundadır; iyiler...

Gözlerinizle görmekten vazgeçin. Kin tutun.
Kin; savaşabilme arzusudur.
Gerçek gözleriniz...

Artık yalnız değilsiniz.
Söz veriyorum...

Şeytan Kıskandırma

2011-04-06T16:09:00.002+03:00

Mikail'e göklerin komutanlığını,

Ali'ye adaletin zülfikarını veren ya Rab!

Şu upuzun, taptaze ve duraksız kötülüklerin yeryüzünde

kin tutmayı

bana vermiş olamaz mı ?

Kaybettiklerimiz...

2011-04-01T20:38:00.004+03:00

Kaybettiklerimiz...
... sahip olduklarımızdır.

Hani incelir ya parmakları insanın, elleri küçülür
Karıncalanan elmacık kemikleri kibarca kasılır
Yüzlerimiz adım adım daralıp ufalır.
Titreyen şakak kemikleri aklın içine doğru çukurlaşır.
Yüzlerimiz, adım adım ufalanır.
Aklımız...

İçimde düşlerin büyüdüğü zamanlar biliyorum.
Hastalıklı zamanların güzel sanrıları içinde huşu bulduğumu,
insan olduğumu sandığım günler vardı, biliyorum.

Yine de, bu günler için...
Kendi başıma dışarı çıkıp gezebilme cesareti dışında,
Hiçbirini özlediğimi söyleyemem.

Dokuzyüzyoksandokuz
Bütün çirkin isimlerimi sayınız...

Aklım şimdi karanlıktır. Çift ses, tek nefes.
Bulutların büyüklüğünde saklanır gri evim.
Hani daha kimse uyanmamışken ve susmak bilmezken ilk kuşlar,
Geniş ovada öylece durup dururken, sabah sisinin içinde senden başka kimse yoktur ya...
Çeliğe dayanır aklın buz gibi bir ev olur çıkar.
Sadece inanç kalır.

İçinizde inanca dair fikirleriniz ve hisleriniz olduğunu biliyorum.
Hiç biri beş para etmez büyük ihtimalle, tahmin ediyorum.

Sizi, insanlar...

Sizi...

Gözlerim yakınlaşıyor olmalı ya da dünyanın perdesi sonunda titreyip tozlanıyor.
Toz güzeldir, bir zamanlar toza inanırdım, gülücüklerim vardı.
"Bir zamanlar" hep güzeldir çünkü şimdi olmadıkları için.

Ben sizinle barıştım insanlar.
Kendimle barışamıyorum, aklımla...

Siz bana inanmayıverin, bu seferlik ilk ben öleyim, ne olur ki sanki ya da biraz uzaklaşsak
"Sanki" lerimiz de küçülse, ellerimizden taşmasa darp arzusunun güzel karanlığı, kötülüğü, keskin korkuşmuşluğu...

Sizi diyorum insanlar sizi, evet...
Aklımızı kaybedelim, sadece inançlarımız kalsın.
Bir karanlık var biliyorum, bir kaç bulut toplanmışsınız beni dinliyorsunuz.
Az sonra bir güneş doğacak, bir kaç yüz gülecek ve genişleyecek doyasıya ciğerleriniz.
Kaypak yüreklerinizi kandıracak çakma itaatsizlikleriniz.

Sizi sevmiorum. Ne var !?!

Buz gibi bir evim var, beğenemediniz mi kendime acımalarımı oysa hepsini tek tek elimle ördüm, yüreğime koydum.
Sizi ben büyüttüm. Aklımda. Bir çeliğe su verdiğim zamanlar var. Anımsıyorum...
Sadece inancım yok, artık kesinlikle yok hiçbirinize...

Şimdi bir örtü gibi gelir akşam, siz köşelerinize gidiniz...
Ben, ölüm gülümserim, bir kaçınız doyarsınız adım adım.
Ben aklımla kalırım, her yere bulut gibi çöker karanlık bir sis.
Geceye bakarım, kafamdan son miğferim düşsün diye, elimde çelik bir silahtır acı.
Gözlerimi yumarım, kaybolursunuz insanlar. Kaybettiğimde sizi, gülümseyebilirim ince de olsa...
Bin yıldız, bin bir acı bombardmanı altında bir tek ben kalırım.

Ancak aklımı sizinle nasıl kaybedebilirim,
Ateş ettiğim sizleri vura vura ?

İstiyorum ki insanlar, sizi...

İstiyorum ki...

Aklımı kaybedebilsem,
Göğsüme kocaman bir "hükümsüzdür" yazacaktım, belki bir şeyleri kazanacaktım.
Bir kaç çatışmayı yani... Kim bilir, ince gülümsemeler boyu yatan şehit kırıkların vasiyeti için, belki içimde bir kaç karanfili onlara sunabilmek için.
Belki biterdi bu "hükümlü" hal...

Kaybettiklerim olurdu o zaman, sahip olduklarım da...

Bir başıma kalırdım, bir başsız...
Akılsız.

Ben aklıma sahip olabilsem,
siz hiç olmazdınız...

Yüreğim küçüldü, yüzüm genişlerdi, bin ikinci bomba olurdu ellerim...
Isınırdık.

Hala savaşıyor olabilirdik o zaman.
Ama artık...

Ben size yenildim insanlar.

Kaybettiklerimiz barıştıklarımızdır.
Ben sizinle barıştım insanlar...

Bin üç.

Ya da ben tek...
... siz hepiniz.

Yolluk

2011-03-29T13:38:00.001+03:00

Yan dönerek başlanmış uykuların ışıksız görünümleri... Tren penceresinden seyreder gibi hızla geçen an silüetleri...

Loş bir geçirgenlik... Varlığın kırılgan eşiğinde dağınık kalabalıklar, sağa sola atılmış ikinci el eşyalar gibi insanlar...
Sıkışık şehirlerin kenarında üç beş kişiyle yapılan cenaze törenleri, acıkmadan yenilen öğle yemeklerinin aceleciliği, arayış içinde bakışlar, yüzlerde yansıyan trafik lambaları...

Kapanmıyor şehrin ritüel perdeleri.

Toz rengi akan rüzgar, çok büyük selamlar verilen iğrenç kişiler, yalakalık, yapış yapış gülüşleri alaycı, koltuk altlarında umut kırıklarıyla omuzları kabarmış ayaklı insan leşleri...
Tepeleme yığılmış leşlerin içinde yaşayan kişilik kırıntıları... Bu kırıntılarla beslenmeye çalışan aç çocukların karanlık yüzlerinde bir yanıp bir sönen ışıklarıyla, ahlak devriyeleri...
Sirenler dolusu kan, balçıklar dolusu kin ve kusarak beslenen kanalizasyon fareleri...

Ay yüzlü insanların, hangi dinin rahibi, hangi imanın imamı olduklarını bilmiyorum ancak arkalarında ne sakladıklarından haberim var!

Bir ayın önünde durmuşum. Bir elim yumru olmuş. Dolanmış sağırlıkların, görmezden gelmelerin, ölü doğmuş hasatların başında boynu bükük bir salınım içinde yokluğum...

"Tak tak tak!" Vuruyorum ay yüzüne gölgelerin, karanlıkların, geçmişlerin, geçeceklerin, asla geçmeyeceklerin...
Küçük, küçücük birikintilerden yağan gök nefeslerim, şiştikçe kavrulan toprak, çatlamaya hazır dudaklarımı sıkarak ve peş peşe ve inatla kopkoyu bir göğün altında, tüten bir şehri arkamda bırakma isteğiyle bir tren yolculuğu düşlüyorum.

Ayın yüzüne kendimi vuruyorum, üç kez. Gece ışıksız.
Uzak dağların eşiğinde silahlar atılıyor tek tük, sesim boğuluyor seslerinde rayların...

Bir tül perdenin arasından geçip giden yüzümdeki görünümlere bakıyorum;
Parmağımın ucunu kaldırıp yetişmeye çalışıyorum...

Bir cama vuruyorum elimi. Dışarıda, yağmura boyanmış elektirk direklerine kömür çalıyor trenin bacası.
Kan sızan dudaklarımı cama dayayıp, ray takırtılarına yumuyorum gözlerimi...

"Tak tak tak!"

Beni büyüten tek dileği yutkunuyorum...

"Tak tak tak!"
"Tak tak tak!"
"Tak tak tak!"

Bir türlü açılmıyor zamanın kıskanç çiçekleri...

Dönmek

2011-03-23T14:46:00.000+02:00

Dönmek güzeldir.
... eğer her şey eskiyse hala.

Eski güzeldir.
...

Bazen seçerek ya da seçmeden bir yerlere gelirsiniz;
bir yol kenarına, dönemece, duvarın köşesine, işin başına, kuyruğun sonuna.

Bazen bir yere gitmek zorunda kalırsınız, gidersiniz.
Dönüşünüz olabilir, olmayabilir.

Ben döndüm.
Dönmeseydim daha güzel olabilirdi, hatta olurdu ihtimal.

Ben dönmesem ve bozulmasa kimsenin eskileri,
- benimkiler dahil -
güzel olabilirdi herşey.

Dönmek; yüktür, sorumluluktur, çoğu zaman acıdır ya da bir acının tetiklemesiyle başlar.
Eskimek; daha fazla acımamaktır.

Dönüp durdukça acı içinde eskimek ise;
"benim."